sobota, 18 listopada 2017

Griffon Nivernais

26 lutego 2015 14:51 Zostaw komentarz

nivernais_głowaDOWÓD OSOBISTY (według wzorca FCI):
Grupa: 6 FCI (psy gończe), sekcja 1.2 (psy gończe średniej wielkości). Obowiązują próby pracy
Wrażenie ogólne: średniej wielkości krzepki pies o suchej konstytucji i długiej, szorstkiej, zmierzwionej sierści. Jego wygląd wskazuje na dużą sprawność i wytrzymałość
Wymiary: 55–62 cm (pies); 53–60 cm (suka) z tolerancją +/– 1 cm
Głowa: nieduża, sucha i długa. Linie profilu równoległe. Guz potyliczny i stop słabo zaznaczone. Kufa lekko zaostrzona, bez fafli
Oczy: pożądane ciemne
Uszy: wiszące, długie (sięgają nosa), osadzone mniej więcej na linii oka, zawinięte do środka
Ogon: średniej długości, szablasto noszony
Szata: sierść długa, szorstka, sucha  i twarda. Wyraźne brwi i broda, szczotka na ogonie. Brzuch dobrze porośnięty
Umaszczenie: płowe z mniej lub bardziej wyraźnym nalotem czarnym, a czasem błękitnym. Może być lekko przesiane bielą.  W zależności od intensywności nalotu maść określana jest jako zajęcza, dzicza, wilczasta  i błękitna. Dopuszczalna tylko mała biała plamka na piersi
nivernais_sylwetkaSZCZYPTA HISTORII:
Historia rasy Niewykluczone, że w żyłach francuskich gryfonów płynie też krew gończych z Bałkanów, gdzie i dziś występują rasy szorstkowłose (gończe z Istrii i z Bośni). Psy takie mogły być przywożone do Francji przez rycerzy, powracających  z wypraw krzyżowych.  Uważa się, że właśnie przodkowie dzisiejszych gryfonów z Nivernais to słynne „szare psy gończe”, utrzymywane przez królów Francji do polowań na wilki przez ponad 200 lat, aż do czasów Ludwika XI (1423–1483). Dopiero za panowania jego następców rolę psów „królewskich” przejęły gończe całkiem innego typu: białe  i krótkowłose. Jednak sfory szarych psów wciąż trzymane były w niektórych posiadłościach arystokratów (Anglicy mówili  z przekąsem, że we Francji co rodzina, to własna rasa gończych). Wykorzystywano je w tak zwanym „petite venerie” – pieszym polowaniu na zająca, lisa i dzika. Zmierzch francuskich gończych przypadł na czasy wielkiej rewolucji. W końcu XIX wieku rozpoczęto ich odtwarzanie, nie zawsze skuteczne, bo wiele odmian zupełnie wyginęło. W 1873 roku największy autorytet francuskiej kynologii łowieckiej, hrabia Le Couteulx de Canteleu opisywał gryfony z Nivernais (wtedy jeszcze nazywane chien du pay) następująco: „dość brzydkie, źle zbudowane, o bardzo długim włosie, szare lub brudnożółte, niezbyt szybkie, o doskonałym węchu, niezwykle cięte. Potrafią podążać za tropem dzika, pozostawionym nawet 36 godzin wcześniej.” Przy odtwarzaniu rasy posłużono się innymi gryfonami, angielskimi fox- houndami i otterhoundami. Te ostatnie wcześniej same powstały z kojarzeń francuskich gryfonów z bloodhoundami.  W 1900 roku utworzono istniejący do dzisiaj klub rasy, która swojego wzorca  i dzisiejszej nazwy doczekała się dopiero ćwierć wieku później. Po II wojnie światowej liczba gryfonów z Nivernais ponownie spadła. Dopiero w ostatnich latach stały się znowu popularne, podobnie jak i inne gończe francuskie. Corocznie rejestruje się kilkanaście miotów szczeniąt czystej krwi, a biorąc pod uwagę wzrost liczebności dzików, można spodziewać się, że ta tendencja się nie zmieni. Na wystawach psów tych praktycznie się nie pokazuje, hodowane są wyłącznie do celów użytkowych, a poza Francją – pozostają właściwie nieznane…
nivernais_w ruchuJeśli chcesz się dowiedzieć więcej o tej rasie, zapraszamy do zakupu archiwalnych numerów miesięcznika „Przyjaciel Pies” 3/15.

Griffon Nivernais Reviewed by on . DOWÓD OSOBISTY (według wzorca FCI): Grupa: 6 FCI (psy gończe), sekcja 1.2 (psy gończe średniej wielkości). Obowiązują próby pracy Wrażenie ogólne: średniej wiel DOWÓD OSOBISTY (według wzorca FCI): Grupa: 6 FCI (psy gończe), sekcja 1.2 (psy gończe średniej wielkości). Obowiązują próby pracy Wrażenie ogólne: średniej wiel Rating: 0

Zostaw komentarz

Musisz być zalogowany aby zostawić komentarz.

scroll to top