czwartek, 27 lipca 2017

Gończy siedmiogrodzki

20 listopada 2014 13:49 Zostaw komentarz

ERDELYI KOPO 1DOWÓD OSOBISTY  
Grupa: 6 FCI (psy gończe), sekcja 2 (gończe średniej wielkości), poddawane próbom pracy
Wrażenie ogólne: pies więcej niż średniego wzrostu, o lekko wydłużonej sylwetce (proporcja wzrostu w kłębie do długości tułowia 10:11), dobrze umięśniony, ale nie ciężki
Wzrost: 55 cm
Waga: co najmniej 25 kg (zwykle ok. 35 kg)
Głowa: typowa głowa gończego, mózgoczaszka i kufa jednakowej długości, stop bardzo słabo zaznaczony, guz potyliczny niewyraźny, skóra na głowie nie tworzy zmarszczek, a wargi są krótkie i suche
Oczy: kształtu migdała, ciemne
Uszy: wysoko osadzone, dość krótkie, wiszące, bez fałdSierść: krótka, gęsta, przylegająca, tylko na szyi, udach i ogonie dłuższa i tam może się formować w fale i wicherki, skóra luźna, ale nie pomarszczona, na szyi może tworzyć niewielkie podgardle (łałok)
Umaszczenie: wyłącznie czarne podpalane, dopuszczalne białe znaczenia na głowie, szyi, piersi, łapach i biały koniec ogona (nie mogą łącznie zajmować więcej niż 20% powierzchni ciała)
ERDELYI KOPO 2SZCZYPTA HISTORII
Siedmiogród, zwany też Transylwanią, a po węgiersku Erdely, to obszar Karpat o wyjątkowo burzliwej historii. Pierwotnie zamieszkany przez Daków, podbity przez Rzymian, po upadku Cesarstwa był obszarem wędrówek ludów. Kolejno osiedlali się tam Gepidowie (V-VI w. n.e.), Awarowie (VII-VIII w.) i Węgrzy (XI wiek). Mozaiki etnicznej dopełnili osadnicy z Niemiec i Holandii (XII wiek). W 1541 Siedmiogród został księstwem, zależnym od Imperium Osmańskiego, a jego książę – Stefan Batory – został w roku 1576 królem Polski. W roku 1699 księstwo przyłączono do Austrii, a w 1867 stało się częścią Węgier. W 1918 Węgrzy utracili je na rzecz Rumunii. Ten krótki wykład konieczny był, aby uzmysłowić sobie, że wśród przodków tamtejszego ogara znaleźć się mogły najrozmaitsze gończe, zarówno zachodnie, jak i wschodnie. I rzeczywiście, dzisiejszy erdelyi kopo, łączy w sobie zarówno cechy tych pierwszych: głęboką kufę i maść czarną podpalaną, jak i drugich – stosunkowo krótkie uszy i dłuższą sierść. O powstaniu określonego typu zdecydowała izolacja geograficzna. Kiedyś istniały dwa typy gończych siedmiogrodzkich: z większymi, maści czarnej podpalanej, polowano na wilki, dziki i jelenie, z mniejszymi, o maści czerwonej podpalanej – na lisy i zające. Dzisiaj pozostały już tylko te większe.
Nazwa kopo i podobizna psa gończego pojawiają się po raz pierwszy w siedmiogrodzkim manuskrypcie z XIII wieku, i to właściwie wszystko. Zapewne izolacją Siedmiogrodu i jego „złą opinią” (Drakula i wampiry!) tłumaczyć należy fakt, że o miejscowych gończych milczy dawna literatura łowiecka (wspominając tylko o gończych panońskich, ale to chyba niezupełnie to samo), a pierwsze o nich wzmianki pojawiają się dopiero niedawno. Choć jeszcze na przełomie XIX i XX wieku hodowane były dość liczne (i krzyżowane, z czym popadnie!), to po II Wojnie Światowej na Węgrzech pozostał tylko jeden hodowca, który był w stanie udokumentować pochodzenie swych psów. Te właśnie psy stały się modelem wzorca, opracowanego w roku 1963. W Rumunii skutkiem wprowadzonego w 1947 zakazu polowań, gończe siedmiogrodzkie zostały w większości wystrzelane. Z czasem ich populacje odbudowano, i obecnie psy te hodowane są przez tamtejszych myśliwych i traktowane czysto użytkowo…
ERDELYI KOPO 3Jeśli chcesz się dowiedzieć więcej o rasie zapraszamy do zakupu numeru archiwalnego miesięcznika „Przyjaciel Pies” 6/10.

Gończy siedmiogrodzki Reviewed by on . DOWÓD OSOBISTY   Grupa: 6 FCI (psy gończe), sekcja 2 (gończe średniej wielkości), poddawane próbom pracy Wrażenie ogólne: pies więcej niż średniego wzrostu, o l DOWÓD OSOBISTY   Grupa: 6 FCI (psy gończe), sekcja 2 (gończe średniej wielkości), poddawane próbom pracy Wrażenie ogólne: pies więcej niż średniego wzrostu, o l Rating: 0

Zostaw komentarz

Musisz być zalogowany aby zostawić komentarz.

scroll to top