Przeczytałam Wasze wpisy, spłakałam się, ale poczułam się szczęśliwa i dziękuję Wam, że jesteście. Cudowni, wrażliwi, oddani, kochający i współodczuwający. Dzięki Wam ten chory świat jest lepszy. Też musiałam odebrać życie mojej ukochanej Suni. Choć minęło wiele lat - do dziś bardzo boli.

skoro pies spedził z nami całe zycie to powinno sie podejmować walke by umarł śmiercia naturalna, bo skoro ludzi nie można to dlaczego psa mozna pies ci nie powie że chce żyć że sobie niezyczy moim zdaniem powinno być porówno z tym

Mój horror zaczął się rok temu. Ukochanej Córeczce pojawiło się coś na ogonku. Lekarze nie wiedzieli co to jest, mimo, że urosło do wielkości śliwki, weterynarze kazali mi robić okłady z gorącej kurkumy, a biopsja dała wynik negatywny. Miesiąc później trafiłam do doskonałego weterynarza, który mimo planowanego wyjazdu stwierdził, że musi zrobić jak najszybciej operacje, bo wydaje mu się że to coś poważnego. Niestety, okazało się że ma racje- to naczyniakomięsak. Wydawało mi się że mój świat legł w gruzach, a to był dopiero początek. Parę miesięcy temu pojawiły się kolejne guzki, wyciętę lecz mimo tego moja Księżniczka wydawała się być silna i wesoła. Jednak wynik ostatniej operacji dał wynik tragiczny- chłonniak złośliwy. Weterynarz jednak zaproponował jedyne z możliwych wyjść- chemioterapię. Z płaczem w oczach, z rozdartym sercem- zgodziłam się. Od chwili diagnozy pierwszej diagnozy minął rok, mojej Małej już ze mną nie ma, jednak był to wspaniały rok. Wracałam wcześniej z pracy, żeby przytulić się do Córeczki, rano woziłam Ją do mamy, żeby nie była sama w domu, spałam z nią pod kołdrą.. wstawałyśmy i kładłyśmy się spać razem. Była wyjątkowa, jedyna w swoim rodzaju. Trzy tygodnie temu, po przyjściu do domu, moje Ukochane Maleństwo zaczęło puchnąć. Wylądowałyśmy u weterynarza, diagnoza- skręt żołądka. Szybkie sondowanie, płukanie. Tydzień później- to samo, mimo żę Maleństwo nic nie jadło. W sobotę zdarzyła się taka sama sytuacja. Nie wiedziałam co robić bo mój zaufany weterynarz nie pracuje w weekendy a nie odbierał komórki. Wsiadłam w samochód i do Lecznicy 24h. Diagnoza- skręt. Po zabiegu, ciężkim dostaniu się do żołądka- znowu puchł. Po ogromnych cierpieniach Psiaka, odebrał telefon weterynarz i otworzył dla mnie Klinikę. Stwierdził- operacja. Okazało si ę, że moja Ukochana, jedyna Dziewczynka ma nowotwór wpustu żołądka,przełyku (naciek). Nowotwór pewnie byłby przeze mnie wycięty, gdyby nie fakt że mała miała za mało płytek krwi, tylko 7 tys! więc każdy krwotok, skończyłby się śmiercią. JESTEM ZAŁAMANA, NIE CHCE MI SIĘ ŻYĆ I MAM DOSYĆ TEGO CHOLERNEGO ŚWIATA! WSPÓŁCZUJĘ WSZYSTKIM, KTÓRZY MAJĄ PODOBNE PROBLEMY, WIEM JAK TO BOLI...

normalnie przeczytalam kilka postow i zalalam sie lzami moj przyjaciel ma 13 lat i tez stanelam przed tak powzna decyzja...

Mój piesek umiera. Zespół Cushinga, niewydolność wielonarządowa. Wyniki ma takie złe, że to już koniec. Zdecydowaliśmy że nie będziemy go już męczyć leczeniem, dziś po kroplówce jest gorszy niż przed nią. Jak wychodził od weterynarza, to dostał drgawek. Nic nie je, już jest chudy jak kościotrup. Uśpienie zdaje się być jedynym wyjściem, ale jeszcze nie podjęliśmy decyzji. Przykre to wszystko...

doskonale Cię rozumiem. Moje Słoneczko też miała Cushinga. Wcześnie zdiagnozowane (10.2011), jednak przez to że przestała jeść nie brała też lekarstw. Choroba postępowała tak szybko że nawet lekarz się tego nie spodziewał. Podjęliśmy decyzję o eutanazji (14.12)- chociaż b.tego żałuję, mam okropne wyrzuty sumienia, i wylewam morze łez- ale dziękuję za ten artykuł który mnie przekonał że zrobiłam dobrze. Zdaję sobie sprawę z tego że nie byłoby wcale lepiej a wręcz przeciwnie - gorzej. Zresztą widzieliśmy co się dzieje- z dnia na dzień pies nam ginął "w oczach". Dołanczam się w bólu z każdym który stanął lub stanie przed taką decyzją. :(((

14.01.2011 podjęliśmy decyzje o uśpieniu naszego ukochanego Bazyla..Bazyl miał nowotwór serca, leczony był chemioterapią, ostatnio dołączyła się niewydolność nerek, zbieranie się płynu w płucach i brzuchu, przestał jeść i wymiotował lekami a potem już krwią...lekarze na klinikach byli bezradni nie potrafili nic nowego wymyśleć żeby mu pomóc...mój ukochany Bazyl od paru dni był bardzo osowiały, nie reagował nawet na nas. pojechaliśmy na kliniki prosząc żeby mu pomogli, ale oni dalej proponowali te same leki.. Bazyl pare razy zwymiotował się krwią przed klinikami...zdecydowaliśmy że nie może on więcej tego przeżywać, że musimy mu ulżyć w cierpieniu skoro weterynarze nie mogą już nic więcej...to było najgorsze doświadczenie jakie mogliśmy przeżyć...najtrudniejsza decyzja w życiu...Bazyl walczył z rakiem 1 rok i 4 miesiące, ale dopiero w ostatnim miesiącu czuł się bardzo źle,...Po wykonanym uśpieniu zaczęłam czuć ogromne wyrzuty sumienia... że może jeszcze coś powinnam zrobić, poczytać w internecie o tym, zawieść go do innych weterynarzy...Czuje tak wielki ból...że nie da się go opisać...cały czas analizuję co mogłam jeszcze zrobić...i oczywiście teraz wpadam na różne pomysły...Ten artykuł ma wydźwięk pocieszający, ale ja do końca życia będę już chyba nosić ciężar winy za to, że mogłam coś jeszcze zrobić...a nie zrobiłam...

Dzisiaj uśpiłam moją 16 letnią suczkę. 15 lat temu uratowałam jej zycie zabierając ją ze schroniska, a dzisiaj musiałam podjąć najtrudniejszą decyzję w moim zyciu, decyzje o zakończeniu jej psiego zycia. Jest mi bardzo smutno i dopadająmnie wyrzuty sumienia... Czy miałam prawo zadecydować o tym kiedy ma odejść?

Marzena,ona nie mogła Ci powiedzieć jak strasznie cierpi,to była uczciwa decyzja,pomyśl co Ty, chciałabyś dla siebie w takiej sytuacji?

Marzena,ona nie mogła Ci powiedzieć jak strasznie cierpi,to była uczciwa decyzja,pomyśl co Ty, chciałabyś dla siebie w takiej sytuacji?

Marzena,ona nie mogła Ci powiedzieć jak strasznie cierpi,to była uczciwa decyzja,pomyśl co Ty, chciałabyś dla siebie w takiej sytuacji?

mama próbuje mnie na mówić na bycie weterynarzem kiedy dorosnę a mam 12 lat. Ja nie chcę nim być tylko dlatego że strasznie kocham psy i nie byłabym wstanie ... hmmm... zabić psa? Wiem że tym psu bbym pomogła kiedy np. cierpi ale ... mam zbyt miękje serce jak to określa mama :)

Jest to ciężki temat. Ulżylo mi po przeczytaniu tego artykułu i wypowiedzi. Bo widzę że nie tylko mnie taka tragedia spotyka. Mój Jimi jest mieszańcem. Mam go 14 lat. do tej pory chorował 2 razy i trzymał się świetnie. Jeszcze tydzień temu ciągnął na smyczy i był radosnym psem. A teraz jestem przerażona. Bo zauważyłam guzki na brzuchu. Miał je przykryte sierścią. Nie wiem od kiedy są. Ale przestał mi jeść 2 dni temu i ma tak smutne oczy. Boję się wizyty u weterynarza. Przepłakałam ostatnie dwa dni. Akurat jest weekend i wiem że muszę iść kiedy się skończy. Boję się diagnozy.

jeżeli weterynarz powie że psu trzeba zrobić eutanzje zapytaj się go czy jest jeszcze jakieś inne wyjście być może jest tylko weterynarz ma przeczucie że pies może ... no ni wiem ... nie być taki jak jest teraz? może być osowiały itp? Nie musisz mnie słuchać jestem jeszcze dzieckiem mam 12 lat ale o psach wiem dość dużo... wiesz może jak namówić rodziców na west highland white teriera? Jest to odpowiednia rasa psa dla mnie, mam dobre warunki... narazie mam 3 chomiki ale chce psa :)))

Dzisiaj uśpiłem swoją sukę. Dwa lata temu wyskoczył jej guz na karku. Po operacji był spokój na trochę ponad rok. Później drugi guz i druga operacja. Miesiąc temu wyskoczyło jej kolejne 5 guzów, które urosły do wielkości dużych kasztanów. Pies zaczął kaszleć, stracił kondycję i zaczął czasami zwracać pokarm (przerzuty nowotworowe). Jeśli masz dobry kontakt ze swoim zwierzęciem to wiesz, kiedy zaczyna cierpieć - widać to w oczach. Jestem raczej twardym facetem, ale widok wbitej igły w serce, pulsującej w rytm bicia i zatrzymującej się w pewnym momencie skłoni do refleksji każdego. Wierzę, że kiedyś tam po drugiej stronie, moja Dora przywita mnie tak jak zawsze. Eutanazja to akt łaski, adopcja psa to wzięcie na siebie PEŁNEJ odpowiedzialności za trochę mniejsze od ludzkiego istnienie - nie zapominajcie o tym.

współczuję ci...

WCZORAJ MUSIAŁEM USPIC MOJĄ SUNIE MIAŁA 14 LAT SZNAUCERKA MINIATURKA CUDOWNY KOCHANY PIESEK BYŁ ZE MNĄ ZAWSZE I WSZEDZIE BYŁ A TERAZ GO NIEMA NIE POTRAFIE OPISAC TEGO CO CZUJE W DOMU PUSTKA SIEDZE I PŁACZE TAK BARDZO JĄ KOCHAŁEM

Trzy tygodnie temu uspiłam mojego Psa sznaucerka miniaturke... dzisiaj wszedzie go szukam, radio nie pomaga... i tak jest cicho, to jagorsze cisza... a kiedy wracam do domu, cisza... najtrudniejsza moja decyzja w zyciu...

nie wybacze sobie nigdy tego

tato wzioł rokiego ze schroniska 8 lat temu (miał wtedy ok 6lat) jest powsinogą ale od razu go kokochałam, nigdy nikogo nie ugryzł nawet gdy braciszki wsadzili mi olowek w odbtu (by sprawdzić jego reakcje) rokitka jest(był) ze mną dzo dzisiaj. musialam podjac dezycie, nie bylo mi latwo walczylam o jego zycie prawie 2 lata, wykryto u niego raka jelit, chcialam aby umarl sam, z rodzina ze mna, ale niestety tak sie nie stalo. urodzilam dziecko, zdrowa cureczke, po jakims czasie okazalo sie iz ma uczulenie, w ciezkim stanie trafila do szpitala, rokisia byl tylko iednym z czynnikio, ale wiadoma dziecko jest wazniejsze. odwlekalam tej chwili, ale nie mialam wyjscia.probowalam zapewnic mu jak najlepsze dni, ale on cos czul. bylo to pare godzin temu, nie moge sie z tym pogodzic, chcialam mu znalesc nowy dom,ale nie udalo mi sie, nie chcialam go dac do schroniska- nie mial by zadnych szans, nikt go nie chcial przygarnac, same uspanie psa bylo dla mnie meka. mam nadzieje ze mnie bardziej to bolalo niz jego, i ze mi to wybaczy. kocham go, ale kocham i moja curke a ono jest wazniejsza, chociaz mi serce peka, bede miec go w pamieci.

jesteś załosna

Wczoraj podjąłem ważna decyzje o uśpieniu suczki.Miałem ją 13 lat odkąd pamiętam była ze mną...Walczyłem o nią 2 miesiące ale niestety z chorobą a zwłaszcza rakiem trudno wygrać.Mam nadzieje, że wybaczy mi to ale nie mogłem patrzeć jak psina cierpi chociaż brała najsilniejsze leki.Mam takie głupie przeczucie, że po uśpieniu może się obudzić...Bardzo mi jej brakuje,ale takie jest życie [*]

01.06 odszedł mój ukochany przyjaciel, który był ze mną 13 lat. W ciagu miesiąca wszystko potoczyło sie tak szybko. Pewnego dnia po spacerze usiadł, zakasłał i nie mógł chodzić. Nie jadł nie sikał, był osowiały. Pierwszy lekarz zrobił mnóstwo badań, EKG, trzy RTG, USG i niec nie zobaczył oprócz niewydolności serca. podał leki ale to wystarzyło na 2 tygodnie. potem nastepny atak - przestał chodzić , brzuch z dnia na dzień robił się jak bania - nie sikał tylko wyrzuczał z siebie ogromne ilości płynu i tracił przytomność. To było okropne patrzeć na niego jak sztywnieje - myślała, ze to koniec ale on znowu otwierał oczy. Następny lekarz od razu postawił diagnozę, która potiwerziła się po kolejnym badaniu USG- 6cio cm guz śledziony. To on jak pękał dawał takie objawy i pies cierpiał. Leakrz powiedział albo operacja ale przy jego sercu nie dawał szans, albo eutanazja już albo leczenie do nastepnego ataku. Zdecydowaliśmy podać mu jeszcze leki - cieszyliśmy sie, ze jeszce bedzie z nami. Miałam nadzieję, że Będzie to trwałao długo , bo to wiejski, mocny kundelek:). Mój Gonzo żył sobie wesoło i bezbolesnie 2 tygodnie aż nagle, po porannym udanym spacerze zaczął bardzo skomleć i znowu przestał chodzić, brzuch jak bania, znwou tracił przytomność, nie ruszał się . Tego dnia kiedy przyszłam z pracy pomachał jeszce ogonem, podałam jeszcze leki ale już nie zadziałały, znowu zwymiotował stracił przytomność. I ta okrutna decyzja...nigdy nie bedę wiedziała, że słuszna - Nikt nie wie. Byłam z nim do końca. Przeprosiłam. Zasnął na naszych rękach. Już nie cierpi .... ale cerpię ja. Ciagle go widzę jak 'smędzi' się po domu, czuję jego zapach. Dziękuję lecznicy Vetka w Warszawie i cudownemu dr. Konarskiemu za ludzkie podejscie do mojego Gonza ale również i do nas właścicieli.

Czy nas ktos zabija jak umieramy? Nie! Bliscy są przy nas do końca nie ważne jak się meczymy! Dzisiaj odszedl mój 17 letni piesek, odszedl na moich rękach, wiedzial ze jestem do końca przy nim! Przytulil się od mnie i odszedl... walczcie zawsze o zdrowie waszego przyjaciela, bo on zawsze byl przy was, wiec i wy bądźcie przy nim do końca ...!

ja mam suczkę Sabę ma około 18 lat wzięłam ją ze schroniska bardzo dawno temu. Ostatnio wyszłam z nią na dwór bez smyczy weszłam na chwilę do sklepu , patrze leży na trawie myślałam że si załatwia a tu sąsiadka z góry przyszła i mówi że widziała jak samochód ją potrącił i pojechał . Byłam w szoku i moja sunia też . Potrącił i pojechał tak najlepiej. zostałam sama . Myślicie że ktoś mi pomógł? nie nikt , znieczulica , niektórzy patrzyli ale nawet nie ruszyli swoich tyłków aby mi pomóc /pies waży 20 kg/. Prosiłam w bloku skogoś aby mi pomógł aby zawieść moją suczkę do weterynarza nikt nie chciał bo maja gdzieś psa. To nie człowiek stwierdziła jedna z sąsiadek a druga to nie mało że mi w twarz nie dała.Cieszą się że jej nie będzie. To podli i chorzy ludzie. Nie mam pieniędzy żeby ją uspić i musiałam pożyczyć na taksówkę do weterynarza , pojechałam dał zastrzyki i nic więcej jak wracałam to 10 km na plecach niosłam psa nikt mi nie pomógł , byłam obkupana , obiskana i cała brudna. Gdzie ludzie mają serce? Pytam się co to jest za społeczeństwo które z jednej strony propaguje pomoc i miłosiredzie a z drugeij strony pozwala umierać np. mojemu psu bo jestem w bardzo ciężkiej sytuacji finansowej. prosiłam wszystkich o pomoc nikogo nie obchodzi to co ja mówię i każdy ma w dupie że pies umiera. Dzisiaj jest 3 dzień od wypadku psa , zdycha na moich oczach a je nie mam pieniędzy żeby jej pomóc. Oddycha cięzko , i nie rusza się , oczy ma takie smutne i płacze dokładnie płacze nie widziałm nic takiego jeszcze w moim życiu. Najgorsze jest to że nie ma mi kto pomóc w sprawie psa. Znieczulica panuje i tyle . Jak ktos by chciał mi pomóc to podaje numer telefonu lub emaila: suczka155@wp.pl , telefon : 698 233 532 mieszkam w żarach woj. lubuskie

Jestem głęboko poruszona wypowiedzią Pani AR! ,,by właściciele mogli się nadąć i napuszyć"-oburzające. Czy Pani wie ile kosztuje właściciela decyzja o eutanazji??? A weretynarze to zupełnie inna sprawa:mój pies miał babeszjozę, która poczyniła ogromne spustoszenia w organiźmie,nowotwory na wszystkich sutkach,2xparaliż(jamnik),1xpotrącił ją samochód,zwapninie nerek,marskość wątroby,3cm kamień w pęcherzu moczowym no i 13 lat a lekarz na to: operować, leczyć... i płacić. Kiedy pytam jaka jest szansa, że w ogole przeżyje operację słyszę: no takiej gwarancji to nikt Pani nie da. Jestem wściekła bo wychodzę z psem kilka razy w nocy na spacer, kiedy wracam do domu śmierdzi fekaliami i takie głupie wypowiedzi o nadętych,leniwych właścicielach są wyjątkowo okrutne i podłe!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Jestem głęboko poruszona wypowiedzią Pani AR! ,,by właściciele mogli się nadąć i napuszyć"-oburzające. Czy Pani wie ile kosztuje właściciela decyzja o eutanazji??? A weretynarze to zupełnie inna sprawa:mój pies miał babeszjozę, która poczyniła ogromne spustoszenia w organiźmie,nowotwory na wszystkich sutkach,2xparaliż(jamnik),1xpotrącił ją samochód,zwapninie nerek,marskość wątroby,3cm kamień w pęcherzu moczowym no i 13 lat a lekarz na to: operować, leczyć... i płacić. Kiedy pytam jaka jest szansa, że w ogole przeżyje operację słyszę: no takiej gwarancji to nikt Pani nie da. Jestem wściekła bo wychodzę z psem kilka razy w nocy na spacer, kiedy wracam do domu śmierdzi fekaliami i takie głupie wypowiedzi o nadętych,leniwych właścicielach są wyjątkowo okrutne i podłe!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

ja tez musiałam uśpić psa. Miał 10 miesięcy :( operacja kręgosłupa ( wada wrodzona kręosłupa) nie powiodła się, ponieważ kośći były za miękkie i nie trzymały stabilizacji. Druga operacja także nie dałaby efektu ( zagrożenie śródoperacyjne ) plus za miękkie kości.Na wózek też by się nie nadał, bo brak stabilizacji kręgosłupa:( Byłam z nim do końca. Czuję się jak morderca własnego dziecka, do losu mam żal że pies jak i ja otrzymaliśmy taką zapłatę od losu. Kręgosłup- dla mnie to taki błachy powód !!!! u tak młodego pieska !!!! nie ma Boga,bo wtedy go zabrakło !!! i żadne pieniądze (leczenie, drogie operacje)nie uratowałyby go od cierpienia. Zrobiłam wszystko !!!! ale Bóg nie zrobił nic dobrego. Zabrał część mnie, zabił nadzieję i wiarę , którą miałam do 7 dni po operacji.Współczuję wszystkim osobom, które musiały podjąc taką decyzję- słuszną ale okrutną. Serce mi pękło.

w dniu 26 marca 2011 roku musiałam uśpić swoją największą przyjaciółkę jaką miałam w życiu, która żyła 15 lat i 1 m-c. Mając 7 lat miała operację z powodu ropomacicy, gdzie lekarze dawali jej życia tylko pól roku max. rok, a przeżyła pełne 15 lat. Była dla nas wszystkim największym przyjacielem, dawała bardzo dużo ciepła, co bardzo rzadko się zdarza -jej dobroć biła na każdym kroku dla domowników. Dbaliśmy o nią bardzo, gdzie żyjąc z rakiem -wodobrzusze- była zawsze bardzo pogodna mimo, że miała bardzo często bóle, ale dzięki diecie nie cierpiała. Od października nie wychodziła na podwórko, aby się załatwić, bo spadała ze schodów, gdzie swoje potrzeby załatwiała w domu, ale była bardzo czysta, bo czekała jak jej podłożę kuwetę z papierowym ręcznikiem i workiem na śmieci. Kiedy zrobiła kupkę, to patrzyła się na mnie, aby ją zabrać nie ruszając się, bo miała problemy z opróżnianiem się. Pod koniec stycznia zaczęła mieć problemy z chodzeniem, a w lutym położyła się na dobre, bo nie mogła chodzić tylnymi nóżkami, nie poszłam do wet bo nie miała pieniędzy, bo nie mam pracy od ponad 10 lat, bo jestem jak moja MIŚKA STARA, ale leczyłam ją jak mogłam, kupując specjalne karmy i witaminy oraz suplement, który mial ją podnieść. Nie pomogło, bo rak dał znać o sobie, gdzie w ciągu paru dni, a nawet godzin odmówiła wszystkiego jedzenia, picia, a w dniu uśpienia z bólu zwijała się, gdzie dostała drgawek. Uspokoiła się kiedy byłam przy niej, ale za pare minut zaczęła wymiotować wodą z krwią. Lekarz który przy tym był powiedział, że tak długo żyła, bo miała bardzo dobrą opiekę, a ja nie karmiłam mojej MISI, a tego gada raka. Rozpoznał zanik mięśni, wodobrzusze, które było przyczyną do uśpienia, bo był to RAK. Byłam tylko przy pierwszym zastrzyku, a przy drugim kazał nam wyjść i mam wielki żal do siebie, że nie byłam przy niej do ostatniej chwili, że nie trzymałam ją za łapkę, tak jak było ona przy mnie i wierzyła tylko mnie i napewno chciała, abym była przy niej, JAK JA RYCZĘ ZA NIĄ JAK MNIE JEJ BRAKUJE, ALE NIE TYLKO MNIE ALE TEŻ MĘŻOWI, KTÓRY UDAJE TWARDZIELA, A PO KONTACH PŁACZE I JEST NA WSZYSKICH ZŁY. Brakuje nam jej w kuchni, tego legowiska, gdzie miejsce jej zajęła druga psina młodsza o 3 lata. Brakuje mnie prania po niej jej rzeczy, zapachu ale mamy nadzieje, że jest z nami. Dziś dała znać, że jest przy mnie w godzinę swojej śmierci, a dowodem było czytanie na temat wodobrzusza, gdzie monitor komputera nagle zrobił się czarny z białym kursorem na czas 2 minut i po tym czasie otworzył sie ponownie. Dała znak, że jest przy mnie. Życie i ludzie sa okropni, gdzie bez pieniędzy nie pomogą leczyć, bo kasa jest najważniejsza. Wychowywana była całe życie z psami, ale takiej psiny nigdy nie mieliśmy, była to wyjątkowa psina i dlatego miała tyle miłości z naszej strony i wiem, że nigdy już takiego psiny nie będę miała.Ale nie żałuje że skróciłam jej życie, bo nie cierpi i nie patrze się jak szuka u mnie pomocy, gdzie leżałaby jeszcze jak powiedział lekarz 2 dni konając w bólu i wymiotując wodą z zepsutą krwią. Na kilka godzin przed nagłym pogorszeniem się jej stanu obeszła ze mną całe mieszkanie, tam gdzie zawsze zaglądała jak była malutkim pieskiem - stanęła , zamyśliła się, jakby wspominała młode lata i poszła się położyć. Od tej pory nie wstała już, nie chciała się podnieść, nie załatwiła się, patrzyła tylko oczkami, które szukały pomocy, podnosząc ją, łebek był bezwładny, ale widziałą co do niej mówię, a mój dotyk uspokoił ją, ale k...a dlaczego wyszłam nie byłam przy niej w ostatnich chwilach jej życia, dlaczego posłuchałam lekarza i wyszłam, to nie daje mnie tylko spokoju, że była sama, gdzie zawidła się na mnie, gdzie tak bardzo mnie ufała.

To co pisze,pisze w ogromnym bólu,wczoraj zdecydowałem się na eutanazje swojego przyjaciela,przyjaciela całej rodziny,12 letniego dalmatyńczyka o imieniu NIKI.Ile bólu kosztuje taka decyzja nie da się opisać,bo zawsze jest to zawsze dylemat co do słuszności decyzji.Uważam jednak,że lepiej zadać ból sobie niż pozwalać męczyć się psu który czuje tylko ból bo nowotwór zaatakował mu narządy wewnętrzne z licznymi przerzutami.Pies który był pełen życia w ciągu 2 tygodni stał się biednym i pełnym cierpienia zwierzakiem,który nie miał siły wyjść na dwór,ciężko było wstać mu do miski,bo doszedł do tego bezwład tylnych kończyn. Nie życze nikomu widoku przyjaciela,który dniami i nocami wyje z bólu,u którego widać tylko smutek w oczach i bezsilność gdy chce wstać.Weterynarz po USG dał dwa wyjścia, leki które go nie uratują,tylko w pewnym stopniu zmniejszą ból i nie przywrócą sprawności ruchowej lub eutanazja... Byłem przy nim z żoną do ostatniej chwili,czuliśmy wtuleni w niego jak przestaje bić mu serce. Później rozpacz córki gdy po powrocie do domu zamkneliśmy za sobą drzwi bez Nikiego... Serce ściska za kazdym razem widok pustego miejsca gdzie leżał. Wiemy jednak,że nie pozwoliliśmy mu cierpieć tylko godnie odejść

Uśpienie swojego przyjaciela jest bardzo trudna decyzją.. Wiem bo sama musiałam podjąć tą trudną decyzję Mój kochany bokser miał guza, który okazał się złośliwy.Po operacji czuł się coraz gorzej.Miał problemy z utrzymaniem się na łapkach nie chciał jeśc za to dużo pił.Prze ostatnie 2 tygodnie znosiliśmy go na podwórko ,nie miał siły ustać aby zrobić siku , nie mówiąc zrobić kupę.I nadszedł ten okropny dzień gdzie z całą rodziną pojechaliśmy do weterynarza aby ulżyć mu w cierpieniu.Gdy go usypiał żegnaliśmy go wszyscy,głaskając go i szepcąc mu do uszka że bardzo go kochamy i aby nam wybaczył tej okropnej decyzji,a on tylko popatrzył się i zamknął swoje piękne oczka.A my za nim tęsknimy choć minęło już 3 miesiące. Był z nami 10 pięknych lat.

Moja ukochana Psica odeszła trzy dni przed świętami. Raka kości miednicy zdiagnozowano u niej 2 listopada. Objawy miała dwa tygodnie wcześniej. Utykała na tylną łapę. Jednak ponieważ była psem bardzo ruchliwym i dynamicznym podejrzewaliśmy naciągnięcie mięśnia. W przeddzień wizyty pojawił się guz na tylnej łapie. Prześwietlenie było jak wyrok. Od początku było wiadomo, że stan jest bardzo poważny a choroba postępuje błyskawicznie. Dostała tylko preparat który miał ją utrzymywać jak najdłużej w dobrej kondycji. Guz rósł szybko. Utrudniał jej chodzenie. Ponieważ podkulała tylną łapę podrażniała sobie pazury. Jednak nie było widać objawów bólu. Psica jadła, piła i wychodziła na dwór. Na szczęście do pokonania miała tylko trzy niskie schodki.Ostatni tydzień robiła się coraz słabsza i zaczęła puchnąć jej łapa. Ale nadal była w niej wola życia. Przechodziłam mnóstwo rozterek zastanawiając się czy jej nie męczę. Myśląc o tym niemalże bez przerwy postanowiłam trzymać się jednej myśli. Pies który je, pije i może się sam załatwić nie zostanie przeze mnie uśpiony. Chyba, że będę wiedziała, że cierpi. Nie wiem czy to była słuszna decyzja. I nigdy tego nie będę wiedziała. Ale jeszcze w dzień przed odejściem zjadła swoją michę. Normalnie piła wodę. Tylko musieliśmy jej pomagać przy wychodzeniu na dwór. A gdy się załatwiła przynosiliśmy ją do domu. Psica odeszła sama w śnie. Nie było widać, żeby się męczyła.Tego samego dnia wracając z pracy do domu myślałam o tym, że nadszedł dzień w którym musimy się z Psicą pożegnać. Los oszczędził nam zastrzyku. Od chwili gdy dowiedziałam się o jej chorobie marzyłam o tym, żeby mogła odejść sama. Trudno mi zapomnieć jak po zastrzyku pod moją dłonią przestawało bić serce mojej poprzedniej Psicy, wiele lat temu. Wiem, że jeszcze wiele razy stanę przed podobnym problemem. I jeśli się da, każdemu zwierzakowi postaram się stworzyć takie warunki aby godnie mógł dożyć swoich dni. Chcę zaznaczyć, że wiedząc jak bardzo chora jest Psica nie udawałam, że ją leczę, nie ciągałam jej co chwila do weterynarza a starałam się dbać o jej poczucie bezpieczeństwa i spokój.

Bardzo dobrze znam ból,który tu opisujecie.Ja musiałam dać uspać moją 7 letnią bokserke,miała guza mózgu bezobjawowo,dostała atak cała w drgawkach łącznie z głową,wyła jak kojot,temperatura ciała 40.7 w krótkim czasie wzrosła do 43.9!!stało sie to naraz po rannym spacerze,walczyliśmy 8 godz.aż w końcu musiałam podjąć decyzje,to było coś nieopisanie strasznego,byłam z nią do końca.Choć mineło już 1,5 roku,dalej rycze za nią,jak czytałam wasze wypowiedzi,przeżywałam wszystko na nowo.....

Moja kochana 17 - letnia suczka odeszła wczoraj:(( nie mogę sobie z tym poradzić. Miała raka, guz był ogromny, do tego miała jeszcze 2 małe guzki. Już 2 lata temu weterynarz powiedział mi że nie da się tego operować bo piesek jest za stary, mi to nie przeszkadzało ponieważ moja Sarcia biegała jadła i cieszyła się życiem... do tego momentu. Guz przybrał juz taką postać że mała nie mogła nawet się ruszyć, do tego zaczęło to pękać i ciekła jakaś wydzielina. Moja malusia nie mogła juz nawet się załatwić, ale mnie to nie przerazało...mówiłam sobie że to tak jak ze starszy człowiekiem że wymaga opieki i leczenia......cały czas miałam nadzieję...gdy usłyszałam słowa weter że są tylko 2 wyjścia albo hospicjum wtych ostatnich dniach albo zastrzyk......to było straszne nie dał nam juz żadnej nadzieii, mówił że sunia cierpi jest odwodniona temperaturę ma obniżoną i jeśli przeżyje parę dni to będzie dobrze, jak mogłam ją zostawić, ona była już taka spokojna czułam ze muszę pomóc jej i pozwolić odejść bo nic dobrego już nie zazna, to było straszne......do końca byłam z nią trzymałam jej malutki pyszczek...wiedziałam że juz nic ją nie boli ale czy ona tego chciała???? wszyscy mówią mi dookoła ze postapiłam dobrze, ze mała już cierpiała tylko ja tego nie widziałam bo nie chciałam pogodzić się z tym że juz czas pozwolić jej odejść......teraz czuję się fatalnie, ciaglę ryczę bo mojej małej już nie ma. a może mogłam podawać jej leki i pozwolić samej odejść.....nic juz nie wiem jestem głupia to wszystko co się stało nie może do mnie dotrzeć:(((tak bardzo Kochałam moją Niusię że niepotrafię się z tym pogodzić:((

RAPIDSHARE, HOTFILE, MEGAUPLOAD, NETLOAD, UPLAODED.TO JAK PREMIUM! Sciągaj legalnie i bez ograniczeń co chcesz! www.download.30s.pl

.. ale jeśli to pomoże naszemu pupilkowi to owszem trzeba podjąć się tego ryzyka ..

Moja kochana Brendziocha,11letnia boksiczka pobiegła za Tęczowy Most 4wrzesnia ubiegłego roku.Dostała ropomacicza.Chodzilam z nią na zastrzyki,ale pomogly na krótko.Pojechalam z nią na operację,ale po rozmowie z lekarzem kazalam zabic moją przyjaciółkę.Mówię zabić,bo do dziś czuję się jak morderczyni,i mam poczucie że sie pospieszylam.Bo moglobyc tak,jak mowil lekarz-że po operacji żylaby jeszcze ze dwa trzy lata.Lub co innego mialoby sie przyplątać.Odeszła bez bolu ale najgorsze jest to że zachowalam sie jak tchóch-uciekłam z sali bo nie do zniesienia był dle mnie widok jak umiera.Dziś mam innego psa ale już chyba nigdy nie pozbędę się wyrzutów sumienia.I nigdy się nie dowiem,może to i lepiej-czy suczce pomogłam godnie odejśc,czy mogła jeszcze życ.Ale z drugiej strony pies którego bolo nie przemówi-w życiu bym nie chciała aby moja Ropuszka przechodzila męki bolesnego odchodzenia.

Dwa dni temu zdecydowalam sie na ten przykry krok. Moj przyjaciel mial 10 lat i nowotwor watroby. Choroba postepowala bardzo szybko- caly horror trwal 2 tygodnie. Moje malenstwo przestalo jesc, pic, wymotowal krwia, nie mial sily chodzic przestal oddawac mocz. Kilka dni przed moja decyzja psiak ostatkiem sil probowal od nas odejsc zeby umrzec w samotnosci. W jego oczach widzialam ze chce powiedziec dajcie mi spokoj, chce juz odejsc. Moglismy jego cierpienia przedluzyc- podaac kolejne kroplowki, zastrzyki przciwbolowe ale on by sie meczyl. Wiem ze moja decyzja byla dobra. Dwa dni przed eutanazja zaczelam mu o tym mowic. Wiem ze to moze sie dla niektorych wydawac conajmniej dziwne ale mowilam mu ze to nie boli, ze poprostu zasnie, ze pojdzie na swoja chmurke tam wysoko. Bylam z nim do samego konca, przytulalam do siebie. Podziekowalam mu za jego milosc, przyjazn, za to ze z nami byl przez te 10lat. Przy podawaniu zastrzyku psiaczek patrzyl mi w oczy z wdziecznoscia ze wkoncu nie bedzie czul bolu. Kochajcie swoje zwierzaki a odwzajemnia sie wiernoscia, przyazjnia i bezgraniczna miloscia.

Często eutanazja psa jest przykra zaruwno dla właściciela jak i dla psa. Ale jezeli to miało by skrucic cierpienie zwierzęcia to niech każdy pomyśli co my dla tego stworzenia robimy. Skracamy jego cierpienie . Inaczej jeżeli właściciele pozbywaja sie zdrowego zwierzęcia dzięki eutanazji, bo uważaja ze to będzie dla nich lepsze niż błąkanie sie po ulicach. Owszem, ale przeciesz są przytułki i schorniska dla psów. Wiem ze tażdy kochajacy psa człowiek nie pozwolił by na eutanazje swojego zwierzęcia, sama bym płakała. Ale przeciesz on nic nie poczuje tylko zaśnie i pobiegnie za tęczowy most, gdie będzie zdrowy i pełny sił ! Ogladaliscie film Marley i ja ?? Ja tak i na koncu filmy jest pokazane jak Marley ma skręt żoładka i muszą go uśpić. Pożegnanie jest bardzo przykre i pełne łez zaruwno dla aktorów jak i dla widzów. Ale póżniej okazało sie ze to byłoby lepsze niż żeby zwierze umierało w cierpieniach !

nie mogę się otrząsnąć z tego, że mojego pupila musiałam poddać eutanazij, jest to bardzo przykre, nie mogłam spojrzeć mojemu psu w oczy, który mial piękne zielone oczy , bo to był jamnik, patrząc w jego oczy, mówiły mi nie usypiaj mnie!! Ale nie miałam innego wyjśćia, musiałam to zrobić, bo by się baedzo męczył.

Dzisiaj uśpiłam swojego najlepszego przyjaciela, który był ze mna 13 lat, nie było dla niego ratunku, łzy moje są bardzo gorzkie, lekarz powiedzial mi, że nie będzie cierpiał, do pierwszego zastrzyku byłam z nim, ale drugi zastrzyk decydujący o Jego śmierci, nie wytrzymalam i wyszła.

UWAŻAM,ŻE EUTANAZJA TO OSTATECZNOŚĆ.KAŻDY NASZ PUPILEK BEZ WZLĘDU CZY JEST TO PSIĄTKO CZY INNE ZWIERZĄTKO ZASŁUGUJE NA NAJLEPSZĄ OPIEKĘ GERIATRYCZNĄ DO SAMEGO KOŃCA.

"Normalnie nie jestem za usypianiem jakichkolwiek zwierząt. Jednak gdy zwierzę tak bardzo cierpi i nie ma już nadzieji... niestety, trzeba mu pozwolić odejść. Choć to bardzo boli kochającego zwierzaka właściciela." * zgadzam sie z autorem/autorka tego textó

Ja z moją sunią byłam 14 lat, przechodziliśmy razem wszystko jej napady padaczki, alergię, zapalenie płuc itd. W marcu tego roku okazało się że ma ropomacicze-oczywiście ratowaliśmy naszą niunie, przeszła operacje pomyślnie. Teraz mamy październik i wczoraj niestety musiałam podjąć tę straszną decyzję. Sabcia miała guza na śledzionie i wątrobie, od tygodnia nie jadła i miała duże trudności z chodzeniem , wet stwierdził że w takiej sytuacji może podawać tylko leki przeciwbólowe bo już się nic nie da zrobić, zastrzyki miały pomóc na 24h a pomagały na8, tak strasznie było mi jej szkoda bo widziałam jak ją to boli i jak się biedna męczy. W końcu zdechłaby z głodu i bólu, była to najtrudniejsza decyzja w moim życiu, ale nie mogłam pozwolić żeby aż tak cierpiała, tak strasznie mi jej brakuje :-(

Nooooo... zgadzam sie z data. To okropne :(

Normalnie nie jestem za usypianiem jakichkolwiek zwierząt. Jednak gdy zwierzę tak bardzo cierpi i nie ma już nadzieji... niestety, trzeba mu pozwolić odejść. Choć to bardzo boli kochającego zwierzaka właściciela.

ja jak ostatnio byłam w weta to przede mną był jakiś facet z psem i jakoś tak zaczęłam się wypytywać co jemu jest i właściciel powiedział że ma probelmy z sutką. Po chwili wyszedł lekarz i powiedział coś takiego " Stoi twardo, ale trzeba już ją zabrać" i jak ją ciągnął to cos tam " Już jej się łapy rozjeżdżają" ;((( i tak to ja uważam że jeżeli nie ma już ratunku dla psa to powinno się usypiać dla dobra psa żeby się nie męczył, ale zanim podejm ie się taką decyzję trzeba szukać ratunku jakiegokolwiek. zawsze musi byc jakies rozwiazanie. np. mojej babci suka ( Tina ) była już tak stara ( 17 lat) że juz sie nie dała rady ruszać, ani chodzić ani nic leżała na łóżku babcia jej tam jedzenie przynosila ale najgorsze jest to że robiła pod siebie. i poszła ją uspać ale teraz strasznie tego żałuje ..

ja jak ostatnio byłam w weta to przede mną był jakiś facet z psem i jakoś tak zaczęłam się wypytywać co jemu jest i właściciel powiedział że ma probelmy z sutką. Po chwili wyszedł lekarz i powiedział coś takiego " Stoi twardo, ale trzeba już ją zabrać" i jak ją ciągnął to cos tam " Już jej się łapy rozjeżdżają" ;(((

Jak człowiek jest nieuleczalnie chory i się męczy z bólu, to nikt go nie ,,usypia'',a wręcz jest to niedozwolone przez prawo, więc jak można mieć sumienie uśpić psa?

Wierz mi-gdybym ja była tak chora żebym z bólu nie mogła wytrzymać to także poprosilabym o zastrzyk.

Mam kundelka 9cio letniego jest on chory i to dosyć poważnie ma raka, ogromnego guza, ale nie przeszkadza mu to w życiu ani trochę ! nie boli go, jest żywiołowy z zawsze wesolutkim pycholem i iskierkami w zaćmionych już oczkach - wiem, że będe musiała kiedyś podjąć tą decyzję, bo ten pies nie ma szansy odejśc spokojnie bez eutanazji... Ale nie wiem jak to zrobię wszycsy piszą , że jakby ktoś kochał psa to by go uśpił gdyby cierpiał a postawcie sie w tej sytuacji co ja ! Jest to mój pierwszy pies i pewnie ostatni póki mieszkam z rodzicami, na dodatek on chodzi za mną jak cień on potrzebuje mnie a ja jego już mi się łzy na oczy cisną jak nawet poomyśle o tym, że mogłabym go stracić to jest nie realne ! żeby go uśpić będa musieli mi go z objęć wyrywać bo ja tego nie przeżyje ! I teraz niech mi ktoś jeszcze powie, że psa męczę ... weci dawali mu góra miesiąc życia a on żyje w świetnej formie od 2 lat rak stoi w miejscu n ie rośnie ale co będzie potem .. Decyzja o uśpieniu pierwszego upragnionego od 11 lat psa który jest tak wspaniały nie będzie łatwa i napewno nie zajmie mi dnia lub 2 bo ten pies jest już częścią mnie i nikt ani nic tego nie zmieni...

Moj pies mial 21 laat ale rodzice go tak kochali ze nie hcieli go uspic

Moim zdaniem przy chorobach z którymi pies może dosyć normalnie żyć, tzn. żyć bez większego bólu trzeba walczyć. Ale jeśli na 100% nasze zwierze ma np. 2 miesiące życia, dwa miesiące przepełnione bólem to trzeba je uśpić. Bo jeśli tego nie zrobimy, to będziemy egoistami. To samo jest w wypadku jakiś ciężkich urazów czy wypadków. Chociaż czasem dla jednego procenta szans warto walczyć..

Zgadzam się fairytale.(No z drugiej strony no to taki też los).

zgadzam się z tobą. Sama niedawno zdecydowałam się uśpić mojego psa. On naprawdę okrutnie się męczył. Miał raka bardzo złośliwego... Z czasem przestał chodzić jakikolwiek dotyk sprawiał mu niesamowity ból. Lekarze dali mu 2 miesiące życia. Zdecydowałm się na uśpienie ponieważ te dwa miesiące to byłaby dla niego prawdziwa męczarnia i zdychałby w okrutym cierpieniu...

W większości przypadków np.ciężarówka przejechała mojego Scrappi'ego, to w środku niec nie miał normalnie wszystkie kości pogruchotane, jelita poprzecinane. Więc natychmiast trzeba uśpić! Pies waszym zdaniem ma umierać w mekach, czując ból przy każdym oddechu!?

Czytałam dużo o tym że ludzie usypiają psy bo je kochają. Ja uważam że jeśli nie da się już żadnym sposabem psa wyleczyć, to eutanazja w tym wypadku byłaby konieczna. Ale nie przy przypadkach w których da się psa wyleczyć! Żaden właściciel który kocha swojego psa nie chciałby żeby jego przyjaciel odchodził w bólu i cierpieniu. Jednak dużo jest takich ludzi którzy czekają aż pies sam zdechnie bo nie mogą patrzeć jak ,,on cierpi przy usypianiu''. Otóż nie. Pies nie cierpi przy usypianiu, ale odchodzi bezboleśnie. Pies cierpi gdy czekamy aż sam zdechnie. Wyobraź sobie że chorujesz na śmiertelną chorobę np.rak. Jesteś psem. Nie da się cię wyleczyć, chciałbyś już odejść z tego świeta, ale twoi właściciele podtrzymują cię przy życiu i czekają aż sam umrzesz.Pomyśl, miło cierpieć z dnia na dzień w dzień i w nocy? Męczyć się? Jeśli naprawdę kocha się swojego psa to podjęcie decyzji o eutanazji będzie dla niego ostatnią przysługą. Pomyślcie o tym, czy chcecie aby wasze czworonogi odchodziły w bólu czy godnie?

Po przeczytaniu tego artkułu zasmuciłam się :/ Poniewąż przez ostatnie 2 lata mój pies zachororwał mocno na świerzb walczylismy bardzo długo, pies wygryzał sobie rany aż do mięssa, Wet nie bardzo potrafił pomóc. I skońyczlo sie poniewaz w całym domu pachniało ranami i krwia. Bardzo mi go brakuje! Płacze do dzis kiedy o nim mysle. Mam jego pełno zdjec w ramkach, i uważam że uspiłam psa słusznie była to decyzja cięzka i bolesna. Mineły już 2 miesiace i decyduje sie na kolejnego psa! I wypraszam sobie zeby uspiła MOJEGO UKOCHANEGO PSA pod pretekstem "bo sie meczył" ten artykuł bardzo mnei uraził!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Moim skromnym zdaniem - Nie powinno się usypiać psa dlatego, że jest chory i dużo zachodu byłoby z leczeniem i wspieraniem rozchorowanego zwierzęcia. Powinno się ratować psie życie u weterynarza tak jak ludzkie w szpitalu. A nie iść na łatwizne i uspać członka rodziny.. To mi się w głowie nie mieści. Wyobraźcie sobie, że zachorowaliśie na coś strasznego [np. nowotwur] ale jesteście niemowami. Chcielibyście żyć czy ? Napewno ! Walczylibyście ! Psy też ! Zdarza się że chorują .. A nie mogą powiedzieć "prosze nie uspiajcie mnie ! Chce żyć !" - ale jeśli umiały by, to z pewnością tak by mówiły

Bardzo sie ciesze ze powstal ten wywiad. Wlasnie jestem na rozdrozu bo nie wiem czy swa przyjaciolke pozbawic migotania serca czy dac jej prawo do bezcelowego chodzenia w ta i z powrotem przez kolejne miesiace (robi tak juz 7 m-cy) poza tym jest glucha, slepa no i ma 19 lat. Jak bylysmy u p. weterynarz nie stwierdzila nic o procz guza, ktory nie ma "nozek" wiec to nie rak, chociaz ma pelno guzkow, sika gdzie popadnie, drapie swoje poslanie i gryzie bezzebnymi dziaslami co sie da, etc.. Moja przyjaciolka na 4 lapach budzi sie o 3 nad ranem i tak potrafi chodzic w ta i z powrotem do 6 czasem 7 i tupotaniem nie daje nikomu spac. Zaczela tez pojekiwac. Na-prawde nie wiem co zrobic.... Moze ktos byl w podobnej sytuacji.... czekam na odp. 10/11/2008

Eutanazja to najgorsze co może być dla milośników psów.Ale tu ewidentnie widać że twoja suczka jest chora i zaczyna byc z nia żle.Nie doradzam ci niczego.Decyzje musisz podjąc sama.Zastanów sie żebyś nie żalowała tak jak ja.

Usypiać psów nie wolno w rzadnym wypadku jeśli są zdrowe, bądź chre, lecz w takim stopniu, że da sie je wyleczyć. Ja mam jamniczkę (nierasową). Cierpiała na dyskopatię gdy miała 4 lata. W ogóle nie chodziła na tylnych łapach. Jednak widać było, że ona chce żyć i cieszy się tym życiem. Nie wyglądało to tak, jak by ją coś bolało. Pies nie wyżali się tak jak człowiek... Rodzice, podobnie jak sąsiedzi (Pestka nieźle dokazuje ;) chcieli ją uśpić. Nie wyraziłam na to zgody! Pestka weszła do mojego życia, gdy miałam 5 latek. Nie mogłam się jej pozbyć, bo nam się jej leczyć nie chciało! Zaczeliśmy z rodzicami terapię. Odwiedzaliśmy weta, podawaliśmy leki. Pestka się nie poddawała. Po roku zaczęła chodzić. Nie tak jak zdrowy pies, lecz już ruszała tylnymi łapami. Jak ktoś nie wiedział, to się nie domyślał, że była kiedykolwoek chora. Pamiętam jak pewnego dnia popatrzyła się na mnie jak by mówiła "Ja chcę żyć, więc pozwól mi żyć." Teraz ma już lat 8 i jest w świetnej formie. Nie wiem co będzie gdy mnie opuści... *** Odnośnie usypiania. Lepiej psa uśpić niż czekać aż sam zdechnie, wiedząc, że jest w baaardzo złym stanie. To jest okruciestwo! Nie cierpię osób, którzy w potrzebie zostawiają swojego przyjaciela. Pozwalają mu cierpieć i nic z tym nie robią. Tacy ludzie to zwierzęta!

Racja. Eutanazja jest potrzebna, ponieważ po co zwierzak ma odchodzić w cierpieniu z tego świata?! Jak jest możliwość ratowania psiaka to szybko, byle zdążyć. Miałam bokserkę, która zjadła trutkę, ale przeżyła dzięki weterynarzowi. Ale zdechła na coś gorszego-na nowotwór. Pan ratował sunię, ale nie pomogło, dzień wcześniej nawet dał zastrzyk, to nie działało. Na szczęście stało się to, gdy spała. RATUJMY NASZE PSY KIEDY CZAS!!!

Ja sądzę tak jak Paulina. Jeżeli mamy możliwość odratowania psa to powinniśmy to zrobić, ale jeśli pies jest już starszy, schorowany i ma naprawdę bardzo duże problemy chorobowe to powinno się go uśpić.

Ja uważam że jeśli pies ma się męczyć i odchodzić z tego świata w cierpieniu to lepiej aby właściciel podjął decyzję o eutanazji. Lecz jeśli psa da się uratować trzeba próbować !!! Ale kogo obchodzi moje zdanie na temat eutanazji ?! Mam dopiero 11 lat !!!

CZESC. moj pies ma raka na piersi . meczy sie z tym bardzo a wnet ma problemy ze wstaniem chodzeniem czy mozna mu w jakis sposob jeszcze pomoc . ?

Dzisiaj musiałam uśpić mojego kochanego pieska.Kochanego,tak mi ciężko.On już nie chodził,nie pił.Miał potworne guzy.Nie mógł się dalej męczyć.To straszne,dlaczego psy żyją krócej niż ludzie??????????????Mają te same choroby i są taki e piękne i mądre.Trudno mi się z ty m pogodzić.Ale tak trzeba.Trzeba.

Jeśli są przerzuty to bardzo wątpię...

Jesteśmy przed tą trudną decyzją. Nasz labek ma zaledwie 7 misięcy, jednak jego stawy są bardzo zniszczone. Ma bardzo poważną wrodzoną dysplazję. Ledwo chodzi. Przednie łapki też nie są w dobrym stanie. Od 3 tygodni jest na leku przeciwzapalnym. Lekarz przedstawił na 3 wersję. Operacja, która najprawdopodobniej nie da stałego efektu, ponieważ pies ma chore wszyskie stawy. Drugie to podawanie mu leków przeciwbólowych. Trzecie eutanazja. Trzecie wykluczyliśmy od razu. Na operację się nie zdecydujemy ponieważ nie daje ona gwarancji zdrowia, po drugie nie stać mnie. Dostaje leki. Ale jest coraz gorzej. Prawie nie chodzi. Cierpi okropnie.

witam, moj labcio sunia Naja ma 5 lat... jest chora ....lekarze znalezli cos w pecherzyku zolciowym jakies blotko ale sami nie wiedza co to jest, ma niedoczynnosc tarczycy, lekarz tez mowil ze ma uszkodzony pol mozgu z powodu podawania jej sterydow doraznie bez stalej kontroli w wieku 7 mies ( miala alergie skorna i pokarmowa dlatego lek weter. zalecil podawanie sterydow ) ostatnio pojawilo sie obuchniecie brzucha bez wzgledu czy zje duzo czy malo i bez wzgledu ile napije sie wody - puchnie ! dostawala specjalna karme ale i to nie pomagalo, na spacery dluzsze juz nie chodzi bo jej sie ciezko oddycha dostawala tez lek na obnizenie cisnienia krwi, ktory pomagal ale juz nie pomaga.... stale jest glodna zaczela od 2 mies juz piszczec i szalec z glodu ale nawet jak zmiekne i dam jej jeszcze troche jedzenia to i tak jeczy i piszczy , lekarze nie wiedza co jest miala robione usg brzucha , echo serca i niby jest ok ale ja widze ze Naja coraz gorzej sie czuje. Nie wiem co robic dalej ... wyleczyc sie jej nie da a ona robi sie coraz grubsza i coraz gorzej jej sie poruszac, w nocy tez spokojnie spi ale na tydzien ma 4 dni piszczace... jest juz za bardzo obtluszczona ale nie dostawala jedzenia ze stolu czy ot tak bo patrzy to dam jej troche.... nie tak nie bylo ale co mam zrobic dalej? przeciez wiem ze juz zdrowa nie bedzie a caly dzien czy lezy czy siedzi to steka , tego nie da sie juz sluchac bo nie wiem jak jej jeszcze pomoc .... co robic??????????