czwartek, 27 lipca 2017

Eurasier

30 grudnia 2014 14:04 Zostaw komentarz

eurasier01DOWÓD OSOBISTY (wg wzorca):
Grupa: 5 FCI (szpice i psy pierwotne), sekcja 5 (szpice azjatyckie i rasy pokrewne)
Wrażenie ogólne: średniej wielkości pies w typie szpica, harmonijnie zbudowany, o trochę wydłużonej sylwetce. Kościec mocny, ale nie ciężki
Wzrost: pies – 56 cm, suka – 52 cm (dopuszczalna rozpiętość +/- 4 cm)
Waga: pies – 26 kg, suka – 22 kg
Głowa: klinowata, niezbyt szeroka, linie profilu równoległe, stop ledwie widoczny. Kufa zwęża się ku nosowi, ale nie jest szpiczasta. Język bywa niebieski lub w niebieskie plamy; wymagane kompletne uzębienie
Oczy: ciemne, trochę skośne
Uszy: wysoko osadzone, trójkątne, stojące
Ogon: puszysty, mocno zakręcony nad grzbietem
Sierść: gęsta, prosta, z podszerstkiem, na głowie i uszach krótka, na tułowiu dłuższa, tworzy kryzę, portki i pióra
Umaszczenie: jednolite, z wyjątkiem białego. Może być podpalane. Nos i pigmentacja zawsze czarne
UIG Initial HDD July 2014 MarkaSZCZYPTA HISTORII:
Twórcą eurasiera jest Niemiec, Julius Wipfel. Był on kiedyś właścicielem wziętego ze schroniska czarnego psa w typie dużego szpica północnego, niezwykle przywiązanego do właściciela, doskonałego, ale i agresywnego stróża. Po jego śmierci w domu państwa Wipfel zamieszkała suka szpica wilczego. Przy wszystkich swych zaletach nie dorównywała jednak (zdaniem opiekuna) swemu poprzednikowi. Przeczytawszy książkę Lorenza „I tak człowiek trafił na psa”, w której autor wychwalał sukę Stasi, mieszańca chowa i owczarka niemieckiego, pan Wipfel postanowił dokonać krzyżówki szpica z chowem. Niebawem podopieczna i jej trzy córki zostały pokryte różnymi psami chow-chow, a szczenięta nazwano „Wolf-chow”. Dla przyszłości rasy najważniejsze okazały się mioty Wipfela (v.d. Bergstrasse) i Charlotte Baldamus (v. Jaegerhof). W tej ostatniej hodowli urodziło się 114 szczeniąt, na ogół z kryć w bardzo bliskim pokrewieństwie. Doprowadziło to do wielu niepożądanych skutków – nieopanowanej agresji i rozmaitych wad genetycznych. W roku 1971 zdecydowano się więc na krycie pięciu suk różnej maści samojedem – wszystkie dały czarne potomstwo. W kolejnych latach dokonano jeszcze kojarzeń z chow-chow. Efektem tych działań było znaczne zróżnicowanie się typu, który udało się ujednolicić dopiero niedawno (choć jeszcze nie do końca). Niektóre eurasiery żywo przypominają szpice wilcze, inne – czarne lub rude samojedy. Niemiecki związek kynologiczny uznał rasę w roku 1969 (ale bez psów Wipfela, który wcześniej zarejestrował je w konkurencyjnej organizacji – UCI), pod nową nazwą „eurasier”, a FCI – cztery lata później. W tym momencie opisywanymi czworonogami zajmowały się w Niemczech aż trzy kluby i mocno skonfliktowani ze sobą hodowcy. To nie wróżyło rasie świetlanej przyszłości… Na skutek tej sytuacji, w późniejszych latach więcej działo się w hodowlach francuskich i skandynawskich, które sporo zrobiły dla poprawy charakteru eurasierów. Dzisiaj to właśnie z tych krajów pochodzi najwięcej doskonałych psów. Poza Europą rasa jest mało znana i nieuznana. Do Polski pierwsza suka została sprowadzona w 1999 roku (hodowla Ro-Ka-Te). Od tej pory urodziło się kilka miotów, ale eurasiery wciąż pozostają prawdziwą rzadkością…
eurasier03
Jeśli chcesz się dowiedzieć więcej o rasie, zapraszamy do zakupu archiwalnych numerów miesięcznika „Przyjaciel Pies” 3/13.

Eurasier Reviewed by on . DOWÓD OSOBISTY (wg wzorca): Grupa: 5 FCI (szpice i psy pierwotne), sekcja 5 (szpice azjatyckie i rasy pokrewne) Wrażenie ogólne: średniej wielkości pies w typie DOWÓD OSOBISTY (wg wzorca): Grupa: 5 FCI (szpice i psy pierwotne), sekcja 5 (szpice azjatyckie i rasy pokrewne) Wrażenie ogólne: średniej wielkości pies w typie Rating: 0

Zostaw komentarz

Musisz być zalogowany aby zostawić komentarz.

scroll to top