środa, 28 czerwca 2017

Duńsko-szwedzki pies wiejski

25 października 2016 16:42 Zostaw komentarz

Danish Swedish Farmdog.

Duńsko-szwedzki pies wiejski

Rasa uznana przez FCI wstępnie.
DOWÓD OSOBISTY:

Grupa: 2 FCI (pinczery, sznaucery i molosy), sekcja 1 (pinczery
i sznaucery). Rasa uznana wstępnie, bez prawa do CACiB
Wrażenie ogólne: mały, bezpretensjonalny pies o lekko wydłużonej sylwetce (proporcja wysokości w kłębie do długości tułowia jak 9 do 10). Znany z żywego temperamentu i późno dojrzewający
Wysokość: psów 34–37 cm, suk 32–35 cm,
z tolerancją +/– 2 cm
Głowa: szeroka i lekko zaokrąglona, z wyraźnym stopem
i dobrze rozwiniętymi policzkami. Kufa nieco krótsza od mózgoczaszki, zwężająca się ku końcowi, ale nie spiczasta.
Nos czarny lub czekoladowy, w zależności od umaszczenia
Oczy: okrągławe, ciemne, jaśniejsze u psów biało-czekoladowych
Uszy: załamane na wysokości górnej krawędzi mózgoczaszki na różne sposoby – do przodu, dachówkowato na boki albo do tyłu, w „płatek róży”
Tułów: mocny, o wysklepionych lędźwiach
Ogon: niewysoko osadzony, krótki lub długi, w drugim przypadku noszony w kształcie sierpa
Szata: sierść krótka, przylegająca, na tułowiu twarda
Umaszczenie: łaciate biało-czarne, biało-rude lub biało-czekoladowe, może być z podpalaniem

dunskoszwedzki3

SZCZYPTA HISTORII:

W Danii małe, krótkowłose i łaciate psy podwórkowe stanowiły część wiejskiego inwentarza, a ich głównym zadaniem było tępienie myszy i szczurów. Od biedy można się było dopatrzyć podobieństwa do dawnych krótkowłosych foksów, stąd przyjęła się nazwa – gammel dansk foxterrier, czyli „foksterier staroduński”. Kiedy zajęto się nim na poważnie, foksterier gdzieś przepadł, a łaciatym wiejskim pieskom przypisano pochodzenie od pinczerów, i to niezmiernie dawne – podobno miały one towarzyszyć już wikingom. Takie same psy żyły też w południowej Szwecji.
W latach osiemdziesiątych ktoś zaproponował, by się nimi zająć i stała się rzecz niesłychana: organizacje kynologiczne w obu krajach wcale nie wypowiedziały sobie wojny o to, kto był pierwszy, a kto ważniejszy, ale nawiązały współpracę. Psom nadano nazwę niebudzącą sporów i równie mało wyszukaną jak ich wygląd. Jako „duńsko-szwedzkie psy wiejskie” zadebiutowały na Światowej Wystawie w Kopenhadze w 1989 roku, ku zdziwieniu wielu znanych kynologów…
W Danii w ratowanie od zapomnienia znanego z wielu rodzinnych fotografii „foksteriera” zaangażowała się Jytte Weiss, która odegrała też ważną rolę w historii duńskiego mastifa – broholmera. To ona z grupą przyjaciół przemierzała wytrwale najodleglejsze zakątki Zelandii i namawiała do rejestrowania psów, o których rejestrowaniu nikt wcześniej nie myślał. O ile na początku bardziej angażowali się Duńczycy, o tyle z czasem większą inicjatywą wykazali się Szwedzi i to właśnie w ich kraju psy o niewygodnej nazwie są dzisiaj najbardziej popularne. W ostatnich latach widać stały wzrost ich liczebności – w 2015 roku zarejestrowano 147 miotów i 624 szczenięta; na przestrzeni lat średnia liczba szczeniąt w miocie wynosiła 4,2 – to niezły wynik jak na psa tej wielkości. W Danii liczba wyhodowanych miotów wahała się w ostatnich latach między trzynaście a siedemnaście.
Poza ojczyznami rasa hodowana jest chyba jedynie w Norwegii i Finlandii. Natomiast w USA działa od paru lat kilkuosobowy klub jej hodowców. Jest wstępnie uznana przez FCI, co oznacza, że psom tym można przyznawać jedynie championaty krajowe, ale nie międzynarodowe. Właściwie nie jest to jeszcze rasa, ale tzw. landrace – określenie to w nomenklaturze zootechnicznej oznacza wywodzącą się z określonego, zwykle niewielkiego obszaru, populację zwierząt o zbliżonych, ale nie jednakowych cechach wyglądu. Jego ujednolicenie wymaga jeszcze wielu starań. Duńsko-szwedzkie psy wiejskie stanowią na razie uroczą dla jednych, a mało atrakcyjną dla drugich zbieraninę bezpretensjonalnych, niedużych osobników, czasami przypominających trochę krótkowłose jack russelle czy teriery brazylijskie – ale tylko z wyglądu, bo do ciętości i ognia terierów jest im raczej daleko.

dunskoszwedzki2

Jeśli chcesz się dowiedzieć więcej o tej rasie, zapraszamy do zakupu archiwalnych numerów miesięcznika „Przyjaciel Pies” 9/2016

Zapisz

Zapisz

Duńsko-szwedzki pies wiejski Reviewed by on . Duńsko-szwedzki pies wiejski Rasa uznana przez FCI wstępnie. DOWÓD OSOBISTY: Grupa: 2 FCI (pinczery, sznaucery i molosy), sekcja 1 (pinczery i sznaucery). Rasa Duńsko-szwedzki pies wiejski Rasa uznana przez FCI wstępnie. DOWÓD OSOBISTY: Grupa: 2 FCI (pinczery, sznaucery i molosy), sekcja 1 (pinczery i sznaucery). Rasa Rating: 0

Zostaw komentarz

Musisz być zalogowany aby zostawić komentarz.

scroll to top