poniedziałek, 29 maja 2017

Mastif tybetański

16 stycznia 2015 15:52 Zostaw komentarz

mastif tybetańskiDOWÓD OSOBISTY (według wzorca):
Grupa: 2 FCI (pinczery i sznaucery, molosy, szwajcarskie psy górskie i do bydła), sekcja 2.2 (molosy typu górskiego)
Wrażenie ogólne: mastif tybetański to silny, masywny, dobrze zbudowany pies, z mocną kością. Robiący wrażenie, pełen ekspresji, o poważnym i dumnym wyrazie
Wzrost: psy minimum 66 cm, suki minimum 61 cm
Głowa: szeroka, ciężka i mocna. W wieku dojrzałym fałdy mogą rozciągać się ponad oczami i w dół aż do kącików warg. Stop mocno zaznaczony. Zgryz nożycowy. Nos ciemny
Oczy: średniej wielkości, ciemne. Osadzone regularnie, owalne i lekko ukośne
Uszy: średniej wielkości, trójkątne, wiszące, osadzone pomiędzy górną częścią czaszki i poziomem oczu, opadające ku przodowi i przylegające do głowy, podniesione u nasady w stanie czujności. Pokryte miękkim krótkim włosem
Tułów: grzbiet szeroki, muskularny, zad mocny i płaski, klatka piersiowa głęboka, żebra dobrze wysklepione
Ogon: średniej długości, dobrze owłosiony, osadzony wysoko w najwyższym punkcie linii grzbietu, noszony wysoko, lekko zakręcony nad grzbietem, gdy pies jest w stanie czujności
Szata: szorstka, gruba, włos na grzbiecie niezbyt długi. Z gęstym i raczej wełnistym podszerstkiem w zimie, który staje się rzadszy w lecie. Samce noszą wyraźnie więcej włosa niż suki. Szyja i ramiona mocno owłosione, o wyglądzie grzywy. Ogon puszysty i dobrze owłosiony
Umaszczenie: czarne, błękitne, z lub bez podpalania, złote – od płowego aż do mocno rudego. Wszystkie kolory powinny być tak czyste, jak to możliwe. Podpalanie od jasnego do głębokiego orzecha. Dopuszczalne minimalne białe znaczenia na łapach i piersi

 
mastif tybetański

Mastif tybetański – szczypta historii

Najwcześniejsze wzmianki o wyjątkowo dużych psach z Tybetu pochodzą z roku 1121 p.n.e. O psach wielkości osła ze Środkowej Azji wspominał Marco Polo, choć jego zapiski nie są do końca wiarygodne ani dokładne. Niemniej wyłaniający się z nich wizerunek czworonoga funkcjonował w powszechnej wyobraźni do XVIII wieku, kiedy w Indiach zaczęli osiedlać się Anglicy. Wówczas okazało się, że psy owszem są wielkości osła, tyle że tybetańskiego, który jest wyjątkowo mały. Pierwsze mastify tybetańskie w Europie pojawiły się w 1830 roku. Były prezentem od wicekróla Indii dla królowej Wiktorii. Dalszy los tych czworonogów nie jest znany. Pierwszy europejski miot przyszedł na świat w berlińskim ZOO w roku 1895, ale i tym razem hodowla nie miała dalszego ciągu. Kolejny sławny import to przywieziony w roku 1904 pies Lhassa. Po osiemnastu latach życia został wystawiony jako eksponat w Muzeum historii naturalnej. Możemy go tam oglądać do dziś. Rozwój rasy przerwała II wojna światowa, a następujące po niej przemiany polityczne skutecznie uniemożliwiły import psów z Tybetu. W latach 50., po inwazji Chin na Nepal, wiele mastifów wyginęło. Pierwszy miot w USA urodził się w 1975 roku po parze rodziców sprowadzonych z Nepalu. Od 1979 roku sporadycznie pojawiały się mioty w Europie – najpierw w Holandii, a później w Niemczech, Szwajcarii, Szwecji i Francji. Oficjalny wzorzec rasy powstał w 1982 roku. Zmieniono go osiem lat później. Wówczas sprowadzono pierwsze psy tej rasy do Polski.

 
mastif tybetański
Jeśli chcesz się dowiedzieć więcej o rasie, zapraszamy do zakupu archiwalnych numerów miesięcznika „Przyjaciel Pies” 3/06, 8/12.

Mastif tybetański Reviewed by on . DOWÓD OSOBISTY (według wzorca): Grupa: 2 FCI (pinczery i sznaucery, molosy, szwajcarskie psy górskie i do bydła), sekcja 2.2 (molosy typu górskiego) Wrażenie og DOWÓD OSOBISTY (według wzorca): Grupa: 2 FCI (pinczery i sznaucery, molosy, szwajcarskie psy górskie i do bydła), sekcja 2.2 (molosy typu górskiego) Wrażenie og Rating: 0

Zostaw komentarz

Musisz być zalogowany aby zostawić komentarz.

scroll to top