poniedziałek, 24 kwietnia 2017

Dog argentyński

19 września 2014 15:33 Zostaw komentarz

dog argentyńskiDOWÓD OSOBISTY (na podstawie wzorca)  
Grupa: 2 FCI (pinczery, sznaucery, molosy i szwajcarskie psy do bydła), sekcja 2.1 (molosy w typie mastifa)
Wrażenie ogólne: dog argentyński to rosły, silnie umięśniony pies, proporcjonalny, nie olbrzymi; z natury łagodny i uczuciowy
Wzrost: 62–68 cm (psy), 60–65 cm (suki)
Głowa: duża i silna, ani mocno wyrzeźbiona, ani kanciasta, stop mało wyraźny, kufa mocna, tej samej długości co mózgoczaszka; zgryz cęgowy, dopuszczalny nożycowy; nos duży, czarny
Oczy: ciemne, w czarnych obwódkach, braki pigmentacji powiek nie są uważane za dużą wadę
Uszy: osadzone wysoko i szeroko, niegdyś tradycyjnie cięte
Ogon: szablasty, gruby i długi, sięga stawu skokowego, ale nie niżej
Tułów: grzbiet prosty, szeroki i mocny, silnie umięśniony, kłąb wyraźnie zaznaczony, klatka piersiowa szeroka i głęboka, brzuch lekko podciągnięty
Szata: krótka (1,5–2 cm), jednakowej długości na całym ciele, przylegająca i gładka w dotyku, w zależności od klimatu z podszerstkiem lub bez
Umaszczenie: jednolicie białe, dopuszczalne jedynie jedno czarne lub ciemne znaczenie wokół oka, ale nie może zajmować więcej niż 10% powierzchni głowy
 

dog argentyński

Dog argentyński – szczypta historii

Dog argentyński zawdzięcza swoje powstanie dwóm pochodzącym z bardzo znanej argentyńskiej rodziny braciom Nores Martinez. Na początku XX wieku Antoni i Agustin postanowili stworzyć nową, rodzimą rasę, wykorzystując do tego celu psy bojowe z Kordoby. Były one mało wyrównaną fizycznie i psychicznie mieszanką mastifów, buldogów i bulterierów, za to świetnie sprawdzały się w popularnych wówczas walkach. Temu samemu celowi miały służyć psy Martinezów, ale starszy z braci, Antoni, zapalony myśliwy, wypróbował dogi argentyńskie także na polowaniach i odkrył u nich nadzwyczajne talenty w tej dziedzinie. W efekcie poprowadził rasę tak, że powstały doskonałe psy do polowania na grubą zwierzynę, jak dziki, pekari, pumy i inne drapieżniki. Dogi te okazały się też doskonałymi psami do towarzystwa i obrony. Bracia Martinez wykorzystywali do swoich działań hodowlanych pointery, należącego do ich ojca doga niemieckiego, krzyżówki doga i wilczarza irlandzkiego oraz mastifa pirenejskiego. Wcześniej do utworzenia bojowych psów z Kordoby użyto buldoga angielskiego i bulteriera, a także boksera. Rasa została uznana przez FCA, argentyńską organizację kynologiczną, w 1964 roku, a przez FCI w 1973. Od tej pory zyskuje coraz większą popularność na całym świecie. Do Europy pierwsze dogi argentyńskie przywiózł na początku lat 60. z hodowli Martinezów Erich Schneider-Leyer, znany niemiecki kynolog. Wkrótce po nim Otto Schimpf sprowadził, także z Argentyny, pierwsze dogi do Wiednia, dając początek hodowli austriackiej. Kolejnym krajem, w którym wkrótce potem pojawiła się ta rasa, były Włochy. W Polsce argentyńczyki wciąż są niezbyt popularne, znane głównie z obecności na liście ras niebezpiecznych…

 
dog argentyński
Jeśli chcesz sie dowiedzieć wiecej o rasie zapraszamy do zakupu numerów archiwalnych miesięcznika „Przyjaciel Pies” 10/00, 10/07, 4/11.

Dog argentyński Reviewed by on . DOWÓD OSOBISTY (na podstawie wzorca)   Grupa: 2 FCI (pinczery, sznaucery, molosy i szwajcarskie psy do bydła), sekcja 2.1 (molosy w typie mastifa) Wrażenie ogól DOWÓD OSOBISTY (na podstawie wzorca)   Grupa: 2 FCI (pinczery, sznaucery, molosy i szwajcarskie psy do bydła), sekcja 2.1 (molosy w typie mastifa) Wrażenie ogól Rating: 0

Zostaw komentarz

Musisz być zalogowany aby zostawić komentarz.

scroll to top