wtorek, 26 września 2017

Dalmatyńczyk

20 listopada 2014 13:44 Zostaw komentarz

DALMATIEN 1DOWÓD OSOBISTY (na podstawie wzorca)
Grupa: 6 FCI (psy gończe i rasy pokrewne), sekcja 3 (rasy pokrewne)
Wrażenie ogólne: mocny, muskularny, aktywny, dobrze zbudowany pies o charakterystycznym nakrapianym umaszczeniu
Wzrost: 56–61 cm (psy), 54–59 cm (suki)
Waga: 27–32 kg (psy), 24–29 kg (suki)
Głowa: wyważona, umiarkowanie długa i szeroka, stop umiarkowanie zaznaczony, kufa wydłużona, mocna, nigdy spiczasta, wargi przylegające, dobrze pigmentowane
Oczy: średniej wielkości, okrągłe, błyszczące inteligencją, ciemne u psów z czarnymi kropkami, jaśniejsze u brązowo nakrapianych
Uszy: wiszące, dość wysoko osadzone, średniej wielkości, dość szerokie u nasady, delikatne i ruchliwe
Tułów: ciało mocne, dobrze umięśnione, kłąb wyraźnie zaznaczony, grzbiet prosty, klatka piersiowa niezbyt szeroka, głęboka, ogon prosty, noszony na linii grzbietu
Szata: krótka, twarda, gęsta, przylegająca i błyszcząca
Umaszczenie: kolor podstawowy biały nakrapiany w czarne lub brązowe kropki, możliwie symetrycznie rozłożone, kropki na głowie, uszach i ogonie wyraźnie mniejsze
Mary Evans – Ardea HD Sept 2013 SZCZYPTA HISTORII
Miłośnicy rasy szukali korzeni dalmatyńczyka w starożytnym Egipcie na freskach i malowidłach przedstawiających białe nakrapiane psy biegnące przy rydwanie. Znaleziono płaskorzeźby i figurki przypominające takie psy, co więcej, o kropkowanych psach wspominał Ksenofont, grecki historyk z przełomu V i VI w. p.n.e. Inni, podpierając się Arystotelesem i jego relacjami o hinduskich „psach tygrysach” przypominających dalmatyńczyka, uważają, że z Indii przybyły one do Egiptu, po czym do Grecji i Italii, by na koniec dotrzeć na wybrzeże Dalmacji, a stamtąd do Anglii. Dzięki staraniom angielskich hodowców rasa zyskała dużą popularność. W Anglii w 1882 roku Vero Shaw napisał wzorzec rasy, który w 1890 roku stał się pierwszym oficjalnym wzorcem. Psy te nazywano rozmaicie: brak (tropowiec) dalmatyński, dog dalmatyński, dalmatyński pies koczowy, pies karetowy, wyżeł dalmatyński. Sporom o pochodzenie rasy i jej nazwę położyło kres FCI, rejestrując dalmatyńczyka jako rasę jugosłowiańską w 1966 roku; po rozpadzie dawnej Jugosławii prawa do dalmatyńczyka uzyskała Chorwacja. Tak jak różne nazwy, rasa przez wieki miała różne zastosowania. Były psami gończymi na grubą zwierzynę. Turcy używali ich jako psów bojowych. W Stanach Zjednoczonych były psami obronnymi, ale chętnie używano ich też do tropienia zbiegłych niewolników. Dzisiaj są tam maskotkami straży pożarnej. Służyły w armii brytyjskiej, przenosząc meldunki podczas II wojny światowej. Obecnie sięga się po nie w służbach ochrony pogranicza, pracują również jako psy ratownicze. W brytyjskich wyższych sferach dalmatyńczyk był ozdobnym dodatkiem do karety i konia. Pod koniec XIX wieku gusty zaczęły się zmieniać i kropkowany pies zdecydowanie wyszedł z mody, zwłaszcza że nie pasował do dopiero co wynalezionego automobilu. Jak zwykle rasę uratowały wystawy. Po serii filmów Disneya dalmatyńczyki zyskały sławę jako urocze, choć czasami zbyt żywiołowe psy rodzinne. Pierwsze dalmatyńczyki przybyły do Polski na początku lat 70. Jedna para została sprowadzona z USA przez państwa Lipowiczów, druga z Anglii przez państwa Szymańskich. Są u nas znane, ale nigdy nie osiągnęły spektakularnej popularności, jak choćby w USA.
DALMATIEN 3Jeśli chcesz się dowiedzieć więcej o rasie zapraszamy do zakupu numerów archiwalnych miesięcznika „Przyjaciel Pies” 6/00, 8/03, 2/09, 6/12.

Dalmatyńczyk Reviewed by on . DOWÓD OSOBISTY (na podstawie wzorca) Grupa: 6 FCI (psy gończe i rasy pokrewne), sekcja 3 (rasy pokrewne) Wrażenie ogólne: mocny, muskularny, aktywny, dobrze zbu DOWÓD OSOBISTY (na podstawie wzorca) Grupa: 6 FCI (psy gończe i rasy pokrewne), sekcja 3 (rasy pokrewne) Wrażenie ogólne: mocny, muskularny, aktywny, dobrze zbu Rating: 0

Zostaw komentarz

Musisz być zalogowany aby zostawić komentarz.

scroll to top