W niektórych schroniskach pomagają dzieci nawet sześcioletnie. Mowa była o tym w mojej szkole :)

ja bardzo chciała bym pomagać ale mam dopiero 12 lat.

CHCIAŁABYM pomagać lecz mam 10 lat ale za to robię na ten temat gazetkę klasową :)

bardzo lubie psy czytam to z przyjemnością czasami pomagam bezdomnym psom smutno mi jerzeli widze bezdomnego psa

A ja uważam, że ludzie w ogóle nie powinni na siłę rozmnażac psów. Jest ich już zdecydowanie zbyt dużo. Np. moja ciocia hoduje psy ras spaniel, husky, dog de bordo, buldog angielski, owczarek niemiecki, york. Ostatnio miała duży miot CZARNYCH spanieli. Niestety, ludzie nie przepadają za tą maścią, a hodowców w Polsce dużo, więc na końcu ciocia oddawała psy prawie za darmo, nie patrząc nawet, czy oddaje je w dobre ręce. Spójrzcie, ile psów zdycha na ulicach, w schroniskach. Ile psów (kundelków), tak oddanych i pragnących miłości żyje w schroniskach, ponieważ nie ma dla nich domu. Wszystkie domy są już zajęte przez słodkie yorki i inne rasowe psy. A ile rasowych psów kończy tak samo- hodowca nie może sprzeda szczeniaka, próbuje go oddac za darmo, ale nikt nie chce go wziąśc. Po co tracic pieniądze na utrzymanie- zostawię psa na jakimś śmietniku, albo w schronisku. Ludzie, schronisko to nie rozwiązanie- one są przepełnione. Ile psów jest usypianych, ponieważ wystają ponad limit. PSÓW JEST ZA DUŻO, WIĘC NIE MA DLA NICH DOMU. TERAZ POMYŚL HODOWCO- KAŻDY SZCZENIAK, KTÓREGO WYDA NA ŚWIAT TWOJA SUCZKA, DLA TWOJEGO ZYSKU, WYSTAJE PONAD LIMIT, WIĘC TRZEBA ZA TO ZABIC INNEGO PSA(TEGO, KTÓRY PRZEGRAŁ WALKĘ O SZCZĘŚLIWE ŻYCIE)!!!

Chciałabym być wolontariuszem i nawet prubowałam, ale mam 12 lat, a w schronisku u nas przyjmują od 15:(

nie wyobrazam sobie schronu bez wolontariuszy,sa bardzo cenni,jakis czas temu adoptowalam psa w typie kaukaza,pomoc wolontariusza byla na wage zlota,dzieki jesgo pomocy i zaangazowaniu poznalam psa i zaprzyjaznilam sie znim,pies odzyskal wiare,chyle czola ludziom pomagajacym przy pracy schroniskach

Chciałabym zostać wolontariuszką, niestety, najbliżej schronisko w Dąbrówce. ;( Ale muszę z tym żyć. Na temat wolontariuszy mam dobre zdanie- kochający zwierzęta ludzie, którzy chcą pomagać. Gdy przeczytałam ten artykuł łzy popłynęły mi z oczu, że jest tak dużo dobrych ludzi, a ja nie mogę do nich należeć, ale już od dawna pomagamy zwierzętom z ulicy, dokarmiamy je, robimy ciepłe posłania- co prawda na dworze, ale wygodne. Wolontariusze są zwierzętom potrzebni, oby chcieli pomagać jeszcze innym zwierzętom... to świat byłby lepszy.

Pomagać w wyprowadzaniu psa sąsiada - wielka rzecz Pomagać w schronisku karmić psy - bardzo dobra rzecz Pomagać w ratowaniu życia zwierząt - miłość pez graniczna Wolontariusz pomaga w ratowaniu życia zwierząt. I to mi się podoba najbardziej ... W końcu ratoanie życia nawet najmniejszego najbrudniejszego psa jest wielkim wyczynem . Bo siędząc sobie z pieskiem na kolanach przy kominku nie zawsze myśli się o tych biednych psach bez domu i bez otrzymywanej miłości. Dobrze że są tacy ludzie któży pomagają psom i dają im dużo miłości .

To cudowne , że coraz więcej ludzi pomaga psom bo bez ich pomocy nam też było by ciężko . Jednak nie wszyscy ludzie chcą pomagać psom , są tacy którzy porzucają je lub krzywdzą .Większość właśnie takich pozbawionych domu psów znajduje się w schronisku .Mój sąsiad ma psa Reksia jest on miłym i grzecznym psem jednak kiedy chciałam rzucić patyk on się go przestraszył .Zapytałam się jego właściciela dlaczego piesek tak się przestraszył .Wtedy sąsiad powiedział że Reksio został przygarnięty , znaleziony w lesie .Niestety takich przypadków jest wiele .Psy trafiają do schronisk gdzie zajmują się nimi wolontariusze .Mam nadzieję że pieski ze schronisk znajdą wspaniały dom z kochającą rodziną i staną się jej członkami .

To, że ludzie decydują się aby zostać wolontariuszem jest cudowne. Pomaganie zwierzętom w szczególności psom jest piękne. Przecież my dobrze wiemy, że teraz jest wielu pseudo hodowców i coraz więcej jest poszkodowanych pupili. To także dobrze, że nawet młodzi ludzie chcą pomagać i do tego dążą. Mądrzę ze strony schronisk, że na to pozwalają. Myślę, że jeśli dalej będzie się to tak rozwijało, to każdy z nas okaże swoje serce dla zwierząt.

Dużo tych komentarzy ale z prawie każdym sie zgadzam!!!!:) Kocham psy pieski i kundelki chore pieski i nietylko:):)!

Pomagać w wyprowadzaniu psa sąsiada - wielka rzecz Pomagać w schronisku karmić psy - bardzo dobra rzecz Pomagać w ratowaniu życia zwierząt - miłość pez graniczna Wolontariusz pomaga w ratowaniu życia zwierząt. I to mi się podoba najbardziej ... W końcu ratoanie życia nawet najmniejszego najbrudniejszego psa jest wielkim wyczynem . Bo siędząc sobie z pieskiem na kolanach przy kominku nie zawsze myśli się o tych biednych psach bez domu i bez otrzymywanej miłości. Dobrze że są tacy ludzie któży pomagają psom i dają im dużo miłości .

Nawet nie wiecie jak bardzo dziękuję Wam za biężący temat miesiąca.Bycie wolontariuszem od dawna było moim największym marzeniem.Jednakże jest to duży obowiązek i wymaga poświęcenia.Czyszczenie boksów,wyprowadzanie na spacey,karmienie-wszystko to nie jest w stanie przezwyciężyć mojej chęci do opieki nad bezdomnymi psami.Wręcz przeciwnie.Ja bardzo chcę im pomagać.Nie mogę patrzeć na te biedne oczy,w których wygasa nadzieja na lepsze życie,ogony merdające już ostatkami sił.Dlatego jestem gotowa.I może w końcu moje marzenie się spełni...

Moim zdaniem wolontariusze to wspaniałe osoby i chyba każdy cieszy się dlatego , iż jest ich coraz więcej.Sama chcę być wolontariuszką ale u mnie w mieście nie ma schroniska.Myślę, że osoby te mają wielkie serca.Pomagać bezinteresownie...Spędzają swój wolny czas na pomaganiu zwierzętom.Zasługują na szacunek.Powinniśmy dziękować wolontariuszom, gdyż dzięki nim życie zwierząt staje się LEPSZE! Dziękuje wszystkim wolontariuszom!

Bardzo ucieszył mnie artykuł o wolontariuszach. Podziwiam ich pracę. Mimo że bardzo kocham zwierzęta, nie byłoby mnie stać na tak ogromne poświęcenie. Praca tych wspaniałych ludzi nie tylko poprawia los zwierząt. Pomaga także nam samym. Moja historia jest na to najlepszym dowodem. Bardzo chciałam mieć psa, mieszkam jednak sama i uznałam, że nie mogę sobie na to pozwolić.Brak zwierzęcia bardzo mi doskwierał, postanowiłam więc poprosić o radę kogoś kompetentnego. Zwróciłam się w tej sprawie do wolontariuszki ze schroniska dla bezdomnych psów. Przekonała mnie, że pies będzie szczęśliwszy w domu, nawet jeśli spędzi w nim sam kilka godzin dziennie. Poradziła też, żebym nie brała szczeniaka, gdyż wymaga on dużo uwagi. Dzięki tym radom zdecydowałam się na psa.Pozostała jeszcze kwestia wyboru, której również bardzo się bałam. Tym razem także zdałam się na wolontariuszkę.Poleciła mi wspaniałą suczkę. Wszystko, co o niej powiedziała, sprawdziło się.Jestem bardzo wdzięczna za wszystkie rady, bo gdyby nie one, do dzisiaj nie miałabym psa. Uważam, że każdy, kto chce adoptować zwierzę, powinien poprosić o pomoc. Wolontariusze znają swoje psy i są najlepszymi doradzcami. Gdyby więcej osób korzystało z ich wiedzy, na pewno byłoby mniej rozczarowań i bolesnych zwrotów z adopcji. Mam nadzieję, że tan artykuł pomoże wielu przyszłym właścicielom psów.

Pomagać w wyprowadzaniu psa sąsiada - wielka rzecz Pomagać w schronisku karmić psy - bardzo dobra rzecz Pomagać w ratowaniu życia zwierząt - miłość pez graniczna Wolontariusz pomaga w ratowaniu życia zwierząt. I to mi się podoba najbardziej ... W końcu ratoanie życia nawet najmniejszego najbrudniejszego psa jest wielkim wyczynem . Bo siędząc sobie z pieskiem na kolanach przy kominku nie zawsze myśli się o tych biednych psach bez domu i bez otrzymywanej miłości. Dobrze że są tacy ludzie któży pomagają psom i dają im dużo miłości .

Coraz więcej wielkich serc Ich oddanie i poświęcenie zasługuje na podziw i szacunek. Bezinteresownie pomagają zwierzętom, szczególnie tym najbardziej potrzebującym, skrzywdzonym przez człowieka. Razem z czworonożnymi podopiecznymi przeżywają ich cierpienie i chwile szczęścia. Ziemscy aniołowie psów – wolontariusze. Zazwyczaj marzą o tym dzieci i młodzież szkolna, ale nierzadko potrzebę tę uświadamiają sobie dorośli. Chcą być wolontariuszami. Skłaniają ich ku temu zajęciu różne powody. Ktoś, kto wychowywał się w domu, w którym kocha się zwierzęta, naturalnie chce o nie dbać i im pomagać. Czasem decyzja o wolontariacie rodzi się pod wpływem impulsu. Znaleziony, z poświęceniem odratowany i pielęgnowany psiak wyzwala w człowieku poczucie dumy i często mobilizuje do niesienia dalszej bezinteresownej pomocy. Kto może pomagać? - Przyjmujemy wszystkich chętnych - mówi Radosław Zieliński, pracownik schroniska w Koninie, jednej z wielu placówek w Polsce oddanej psom mimo niezwykle trudnych warunków bytowych. - Z tym że osoby niepełnoletnie muszą dostarczyć nam podpisane przez rodzica oświadczenie, w którym wyraża on zgodę na przychodzenie jego dziecka do nas i pomaganie przy psach. Prawda

Coraz więcej wielkich serc Ich oddanie i poświęcenie zasługuje na podziw i szacunek. Bezinteresownie pomagają zwierzętom, szczególnie tym najbardziej potrzebującym, skrzywdzonym przez człowieka. Razem z czworonożnymi podopiecznymi przeżywają ich cierpienie i chwile szczęścia. Ziemscy aniołowie psów – wolontariusze. Zazwyczaj marzą o tym dzieci i młodzież szkolna, ale nierzadko potrzebę tę uświadamiają sobie dorośli. Chcą być wolontariuszami. Skłaniają ich ku temu zajęciu różne powody. Ktoś, kto wychowywał się w domu, w którym kocha się zwierzęta, naturalnie chce o nie dbać i im pomagać. Czasem decyzja o wolontariacie rodzi się pod wpływem impulsu. Znaleziony, z poświęceniem odratowany i pielęgnowany psiak wyzwala w człowieku poczucie dumy i często mobilizuje do niesienia dalszej bezinteresownej pomocy. Kto może pomagać? - Przyjmujemy wszystkich chętnych - mówi Radosław Zieliński, pracownik schroniska w Koninie, jednej z wielu placówek w Polsce oddanej psom mimo niezwykle trudnych warunków bytowych. - Z tym że osoby niepełnoletnie muszą dostarczyć nam podpisane przez rodzica oświadczenie, w którym wyraża on zgodę na przychodzenie jego dziecka do nas i pomaganie przy psach. Prawda

Ja bym chciała być wolontarjuszką. Niestety los chciał że schronisko jest za daleko od mojego domu. W weekeendy, wakacje i poprostu w mój wolny czas, biore rower i jade do wszystkich psich opuszczonych serc w schronisku. Przynoszę im różne rzeczy. Czasem kupuję karme za to co dostaję od rodziców i ide ją tam zawieść. Pomagam koleżance z podwórka która jest wolontariuszką i codziennie przyjerzdża tam i sie nimi zajmuje. W schronisku gdzie pomaga moja koleżanka można być od 14-stego roku życia. Ja mam 13 lat, więc może za rok kiedy już będe w odpowiednim wieku by pomóc psom ze schroniska, moja mama sie zgodzi żebym była jedną z pracujących tam wolontajuszek :) To jest moje marzenie, szkoda tylko że jeszcze niespełnione.

Ja bardzo bym chciała być wolontariuszką, więc zapytałam się pani z przyrody , ile trzeba mieć lat. Niestety powiedziała, że 18 lat. Nie spodobało mi się to, ponieważ jak byłam w schronisku z panią z przyrody, to widziałam wolontariuszki, które nie miały 18 lat. Po przyjściu do domu ze szkoły napisałam do schroniska, i zapytałam się, ile trzeba mieć lat. Po dwóch dniach odpisali, że muszę mieć zgodę rodziców (ja już ją miałam nawet wypisaną)i 16 lat. Było mi bardzo przykro, ponieważ zależało mi na tym. Tym bardziej, że w naszej szkole co roku są organizowane dwie zbiórki, ale jak masz ochotę możesz przynosić dary cały rok. Kto najwięcej przyniesie jedzie zawieść te dary do schroniska z panią z przyrody, która koordynuje całą tą zbiórkę(sama mówi, że ma bzika na punkcie schroniska), i wyprowadzamy psy. Ja już raz byłam, teraz mam jechać 21 marca. Czytając e-maila ze schroniska, pojawiła się iskierka nadziei w moim sercu, ponieważ napisali mi , żebym podała im moje dane. Kiedy będą organizowali różne imprezy jak np. Zakątek Zwierzątek, to wtedy mogę im pomóc. Jestem bardzo szczęśliwa , bo choć trochę mogę umilić życie psom :)

Kocham psy najróżniejszych ras. Wszystkie są dla mnie największym skarbem. Chciałabym pomóc im wszystkim, na całej Ziemi. Nie jest to realne. Nie jestem jeszcze pełnoletnia i całego świata nie mogę zwiedzić, i nie mogę iść do wszystkich schronisk by pomóc tam moim najukochańszym pupilom. Ale za to w mojej szkole po raz drugi rusza akcja na rzecz schronisk dla psów. Prowadzę ją ja, i moje trzy przyjaciółki, tylko tak na razie możemy pomóc psiakom. W tamtym roku za uzbierane pieniądze kupiłyśmy cztery dwukilogramowe karmy dla psów i pięć suchych karm dla kotów. Owszem, chciałabym iść do najbliższego schroniska w Krakowie i pomagać tam ludziom prowadzącym to schronisko, lecz jestem niepełnoletnia i nie mogłabym jeszcze pomagać:(. Obiecałam sobie, że kiedy dorosnę to założę własne schronisko lub noclegownię dla psów, gdzie będą miały jedzenie i wodę i będą miały gdzie spać, byleby tylko pomóc w jakiś sposób pieskom. Ja i na pewno wiele tysięcy ludzi chciałoby pomóc psom, i mam nadzieję, że nie długo będę mogła pomagać:)

Psy maja wielkie serca, chcą pomagać ludziom. Chcą, by ludzie dzięki nim byli szczęśliwi i nie czuli się sami. Niektóre psy są szczęśliwe, trafiają do rodzin które je pokochają, będą codziennie głaskać, przytulać, karmić, wychodzić na spacery, na szkolenia, ale są też takie psy, które nie trafiają do rodzin kochających. Są bite, nie karmione, wypuszczane z domów, biegają gdzie chcą, robią co chcą, a nikt się nie zatroszczy o nie, nie da im miłości. Takie psy kończą źle: giną z głodu, ktoś je zakatował na śmierć, a inne trafiają do schronisk. Nie są to bogate schroniska, nie mają poduszek w klatkach, nie mają najlepszej karm dla psów, nie są ciepłe. Są to zwykłe klatki dla psów. Jednak psy mają tam to, co człowiek zły im nie dał; mają miłość, bo wiedzą że najróżniejsi ludzie chcą im pomóc. Oni je kochają. Dają im jedzenie, wodę, dbają o nie. Nie ważne czy to dziecko, nie ważne czy to osoba dorosła, czy starsza, ważne że chce im pomóc. Że chce je pogłaskać, nasypać do miski karmy, nalać wody, kocha je. Więc pomagajmy psom, one w końcu nam pomagają :)

ja niejestem wolontariuszka ale mam psa ze schronska(zdjęcie w moim profilku) i się ciesze że mogłam chociaż mojej kochanej szelmie pomóc

Ja chciałabym pracować jako wolontariuszka.. ;** kocham psy :) I nie wiem jak im pomóc bo mój sąsiad je właśnie psy :( Zjadł moje 3 psy ;/ ale to nie z mojej winy... :( I z 3 jeszcze inne..;P nie moje.. Jak pomóc? Co robić??

Ja też chciałabym być wolontariuszką ale w moim mieście nie ma schroniska ://

Jestem wielką miłośniczką wszystkich zwierząt. Nie przejdę obojętnie obok potrzebującego zwierzęcia. Już wielu zwierzętom pomogłam, ale po przeczytaniu tego wzruszającego artykułu zamierzam zostać wolontariuszkom w naszym schronisku. Mam nadzieję, że mnie tam przyjmą. Jestem bardzo wzruszona, że jest tyle dobrych ludzi na świecie i nie wyobrażam sobie, co by było, gdyby takich ludzi nie było... Myślę, że trzeba swoim postępowaniem nakłaniać innych do pomagania zwierzętom. Ja tak napewno będę robić. Pozdrawiam wszystkie dobre serca:D

Po przeczytaniu tego artykułu coś mnie tknęło. Zdecydowałam się na wolontariat. Szukam na razie schroniska, które przyjmuje dziesięciolatki, ale nie łamię się. Gdy zostanę wolontariuszką, zacznę szukać domów dla psów z tego schroniska. Może wtedy ludzie z okolic Warszawy znajdą nowych pupili, a schroniska się odciążą. Czy ktoś będzie chętny do adopcji ślicznej mordki? Te psy na pewno będą szczęśliwe, gdy ktoś da im miłość.

ten artykuł jest niesowity!

Wierzę, że los każdego zwierzęcia może odmienić się dzięki nam. Nie koniecznie adoptując psa, ale przekazując mu miłość będąc wolontariuszem w schronisku. Moim zdaniem powinien rozprzestrzeniać się nabór wolontariuszy do schronisk o NIEOGRANICZONYM wieku. Każdy powinien mieć szansę zostać nim, bez względu na wiek, ponieważ każdy potrafi pomagać i nie powinno być do tego zastrzeżeń wiekowych. Zbiórki karm w szkole - bardzo dobry pomysł. Dwa lata temu na zbiórkę karmy do schroniska dałam powyżej 22 kg. karmy z czego bardzo się cieszę, że mogłam pomóc tym zwierzętom w okresie zimy. Staram się systematycznie, co kilka miesięcy indywidualnie zawozić karmę do schroniska, by wspomóc dzięki temu zwierzęta, bo one tego potrzebują. Nawet dzieci, w wieku już 6 lat, zaczynają rozumieć, co to miłość, a także pomoc zwierzętom, chcą ją dawać innym zwierzętom, ale nie wiedzą jak. Jeżeli nie mogą wziąść do domu psa, to nie znaczy, że nie mogą pomóc, choć bardzo chcą. Powinny być wolontariaty, które z chęcią przyjmą takie dzieci przy pomocy. Nie tylko osoby pełnoletnie mogą być wolontariuszami, ale wolonntariuszem może być każdy, nawet dwunastolatka, dwudziesto-siedmio latka. Każdy. Jeżeli każde schronisko stworzy nabór do wolontariuszy w dowolnym wieku, będzie nas coraz więcej, z czego więcej zwierząt będzie obdarzanych miłością. Trzeba tylko obdarzyć pomocą, wspomóc wszystkie schroniska najlepiej jak się potrafi. Każdy z nas może zostać wolontariuszem, ale tylko i wyłącznie jeśli tego chce. Tak, więc zachęcam wszystkich do pomocy w różnorodnych akcjach na rzecz schronisk. Dzięki temu możemy uszczęśliwić każdego psiaka po przejściach, który kiedyś zaznał szczęście, ale je stracił. Tak, więc apeluję : 'POMAGAJMY W SCHRONISKACH, JEŚLI TYLKO MOŻEMY, ZA TO ZWIERZAKI NAM SIĘ ODPŁACĄ SWOJĄ ODWZAJEMNIONĄ MIŁOŚCIĄ, KTÓRA JEST NAJWAŻNIEJSZA'.

Bardzo ciekawy artykuł. Już od kilku lat chciałabym być wolontariuszką, ale niestety nie mogę nią być ze względu swojego wieku, a konkretnie 12 lat. Myślę, że w każdym schronisku, powinna być możliwość, by każdy, bez ograniczenia wieku mógl pomagać. Im będzie nas więcej, tym lepiej. Również małe dzieci mogą pomóc, nie tylko Ci dorośli i starsi, gdyż każdy ma prawo i szansę do pomocy. Gdyby ten pomysł był wykonalny, coraz więcej rodziłoby się ludzi o wielkich sercach, którzy chcą pomóc. Wolontariusze są potrzebni, gdyż pomogą zwierzętom, a szczególnie psom po przejściach, co powoduje skryty uśmiech na pyszczku. Niech nie będzie ograniczeń, bo każdy może pomóc! Bardzo dobreze, iż w szkołach jest akcja o zbiorach karm dla zwierząt, gdyż w okresie zimy, karma jest najbardziej potrzebna. Ci, którzy przyłączają się do akcji mają dobre serce, gdyż potrafią pomóc... Potrafią pomóc, jak większość z nas, ale niestety nie wszyscy.

Mieszkam w małym miescie. Niedawno dowiedziałam się z gazety, że w moim mieście otworzono schronisko dla psów. Z przyjemnością czytałam dzisiaj ten reportarz w PP, dowiedziałam się z niego paru rzeczy które mnie interesowały. Wracając do schroniska, jeśli mogę, to staram się tam zawozić pieskom jedzenie, najczęściej suchą karmę. Ze sobą wiozę także trochę miłości dla tych piesków, które czekaja na właściciela. Saszka, Staruszek, Bombka czy Puszek to jedne z psów które z ulicy trafiły do tego miejsca, gdzie mają teraz codzinnie jedzenie, wodę i ciepły kąt do spania. NIe musza marznąć na ulicy, szukać po śmietnikach jedzenia, nie boją się że ktoś im zrobi krzywdę, że ktoś je okaleczy. Misia jest najbardziej poszkodowana. Przybyła do schroniska majac wrośnięty w kark łańcuch, który operacyjnie usunięto. Pozostał jednak u niej strach do ludzi.Nie chce podejść nawet wtedy, kiedy ma się w ręce smakołyk. Dla mnie to straszne, że ludzie tak traktują zwierzęta. Że zadają im ból, cierpienie. Bo przecież co nam te psiaki zrobiły? Nic. Są ładne, niektóre ufne i pełne miłości, inne boją się i są niepewne. Ale wystarczy dobre serce i chęć zmienienia tego. Wtedy kiedy mam czas staram się do nich iść, pobawić się z nimi, pogłaskać. Całe dotychczasowe życie spędziły tułając się po ulicy, teraz siedzą w schroniksu. Niedawno dowiedziałam się że siostra mojego ośmio-miesięcznego psa została oddana do schroniska w sąsiedniej miejscowości. Widocznie podrosła i sprzykrzyła się właśccielom, którzy potraktowali ją po prostu jak zabawkę. Chciałabym ją przygranąć, ale niestety rodzice nie zgadzają się na drugiego psa w domu. Mam w planach zbiórkę pieniędzy i darów w szkole na rzecz schronska, mam nadzieję że to coś da. Pozdrawiam.

Mieszkam w małym miescie. Niedawno dowiedziałam się z gazety, że w moim mieście otworzono schronisko dla psów. Z przyjemnością czytałam dzisiaj ten reportarz w PP, dowiedziałam się z niego paru rzeczy które mnie interesowały. Wracając do schroniska, jeśli mogę, to staram się tam zawozić pieskom jedzenie, najczęściej suchą karmę. Ze sobą wiozę także trochę miłości dla tych piesków, które czekaja na właściciela. Saszka, Staruszek, Bombka czy Puszek to jedne z psów które z ulicy trafiły do tego miejsca, gdzie mają teraz codzinnie jedzenie, wodę i ciepły kąt do spania. NIe musza marznąć na ulicy, szukać po śmietnikach jedzenia, nie boją się że ktoś im zrobi krzywdę, że ktoś je okaleczy. Misia jest najbardziej poszkodowana. Przybyła do schroniska majac wrośnięty w kark łańcuch, który operacyjnie usunięto. Pozostał jednak u niej strach do ludzi.Nie chce podejść nawet wtedy, kiedy ma się w ręce smakołyk. Dla mnie to straszne, że ludzie tak traktują zwierzęta. Że zadają im ból, cierpienie. Bo przecież co nam te psiaki zrobiły? Nic. Są ładne, niektóre ufne i pełne miłości, inne boją się i są niepewne. Ale wystarczy dobre serce i chęć zmienienia tego. Wtedy kiedy mam czas staram się do nich iść, pobawić się z nimi, pogłaskać. Całe dotychczasowe życie spędziły tułając się po ulicy, teraz siedzą w schroniksu. Niedawno dowiedziałam się że siostra mojego ośmio-miesięcznego psa została oddana do schroniska w sąsiedniej miejscowości. Widocznie podrosła i sprzykrzyła się właśccielom, którzy potraktowali ją po prostu jak zabawkę. Chciałabym ją przygranąć, ale niestety rodzice nie zgadzają się na drugiego psa w domu. Mam w planach zbiórkę pieniędzy i darów w szkole na rzecz schronska, mam nadzieję że to coś da. Pozdrawiam.

A ja piszę bo chcę wygrać "Konga" dla mojego psa KingKonga ;)

Przeczytałam cały ten artykuł.Cieszę się, że tyle ludzi chce pomagać.Nas nic to nie kosztuje a dla psa to wielka radość. Wystarczy z nim pójść na spacer,chwilę się pobawić. Nie chcę w to uwierzyć, że jest tyle złych ludzi, którzy potrafią skrzywdzić. W ogóle ich to nie wzrusza! Serdecznie zapraszam do zostania wolontariuszem. Sama chciałabym nim zostać. Niestety nie mogę. Mieszkam w małym miasteczku, w którym nie ma schroniska. Jednak postaram się zorganizować zbiórkę w szkole dla potrzebójących psów i innych zwierząt. NIE BĄDŹ OBOJĘTNY! NIE POZWÓLMY BY PSY UMIERAŁY W SCHRONISKU SAMOTNE!POMÓŻMY RAZEM!!!!RAZEM DAMY RADĘ!!

Przeczytałam cały artykuł i porządnie się nad wszystkim zastanowiłam. Otóż od dziecka marzyłam pomagać psom, chciałam być wolontariuszem. Najpierw byłam za mała, teraz brak czasu. Ale kiedy przeczytałam wymagania... Chyba będę muszona zrezygnować. Mam po prostu za miękkie serce. Nie dałabym rady patrzeć na te wszystkie piękne oczy. Zaraz bym się rozpłakała i chciała zabrać wszystkie psy do siebie. Więc wolontariat raczej nie jest dla mnie... AZastanawiałam się więc, jak inaczej mogę pomagać psom. I wymyśliłam. Skoro nie mogę im pomagać osobiście, będę to robić cudzymi rękami. Wysyłam do schronisk pieniądze, karmy, koce, zabawki, ogłaszam w internecie psy szukające domu itp. Mam nadzieję, że to pomoże. Dlatego wszystkich z Was chcę prosić o pomoc.Razem mamy większą siłę i uratujemy więcej psich dusz!

Niestety nie udało mi się zostać wolontariuszem (praca, uczelnia) ale przecież pomagać można na tyle sposobów: zawożąc koce i kołdry do schroniska, które są tak bardzo potrzebne w zimie, dokarmiając koty ze swojej okolicy, zauważać i zwracać uwagę na błąkające się zwierzęta i wzywając interwencję ze schroniska- porzucone, zagubione zdezorientowane zwierzęta często ulegają wypadkom telekomunikacyjnym, w których zostają okaleczone lub giną. Taki telefon może im ocalić życie bo jeśli pies faktycznie tylko się zgubił jego pan może go odnaleźć w schronisku, jeśli został porzucony tym bardziej powinien tam się znaleźć. Oczywiście nie namawiam do takich telefonów przy okazji spotkania z każdym biegającym psem- czasami właściciele wypuszczają soje pupile, które wracają do domu- łatwo poznać czy pies jest z okolicy i biega np za suczkami czy porzucony i zdezorientowany błąka się zaczepiając przechodniów- wystarczy tylko na chwile przystanąć, zwolnić i pochylić się nad tymi, którzy tak bardzo nam ufają i powierzają swój los w nasze ręce

Niestety nie udało mi się zostać wolontariuszem (praca, uczelnia) ale przecież pomagać można na tyle sposobów: zawożąc koce i kołdry do schroniska, które są tak bardzo potrzebne w zimie, dokarmiając koty ze swojej okolicy, zauważać i zwracać uwagę na błąkające się zwierzęta i wzywając interwencję ze schroniska- porzucone, zagubione zdezorientowane zwierzęta często ulegają wypadkom telekomunikacyjnym, w których zostają okaleczone lub giną. Taki telefon może im ocalić życie bo jeśli pies faktycznie tylko się zgubił jego pan może go odnaleźć w schronisku, jeśli został porzucony tym bardziej powinien tam się znaleźć. Oczywiście nie namawiam do takich telefonów przy okazji spotkania z każdym biegającym psem- czasami właściciele wypuszczają soje pupile, które wracają do domu- łatwo poznać czy pies jest z okolicy i biega np za suczkami czy porzucony i zdezorientowany błąka się zaczepiając przechodniów- wystarczy tylko na chwile przystanąć, zwolnić i pochylić się nad tymi, którzy tak bardzo nam ufają i powierzają swój los w swoje ręce

Polecam wszystkim schroniskowe psiaki- mój chłopak zaadoptował suczkę, która dogadała się z moim 16 letnim psem i 8 letnim królikiem- dodam, że suczka jest rasy pittbull- i jak tu wierzyć w "rasy agresywne:)

Biorąc udział w akcji "POMÓŻ PSOM W SCHRONISKU" byłam z siebie dumna. Razem koleżankami uzbierałyśmy dość dużo darów, mimo ze nasza szkoła jest mała. Kiedy zawiozłam je do schroniska, zauważyłam że to tak niewiele. Byłam w szoku widząc setki szczekających psów. Wszystkie prosiły o jedno. By zabrać je ze sobą. Jestem wstrząśnięta także tym że w ciągu ok. 15 min. do schroniska przyjęto 3 psy i jednego kota. Ile sierot jest w tym schronisku? Chyba każdy potrafi sobie wyobrazić. Wszystko jednak jest spowodowane ludzką obojętnością na uczucia zwierząt oraz nagłymi decyzjami. Psy trafiają do schroniska z różnych powodów. Są niepotrzebne lub schorowane. Już od kilku lat moim marzeniem jest by zostać wolontariuszką w schronisku dla bezdomnych zwierząt. Myślę że moje marzenie się spełni, ponieważ nie umiem patrzeć na istoty które muszą cierpieć tylko z ludzkiej winy...

Cieszę się że ten temat został poruszony, bo ostatnio sporo myślałam właśnie o zostaniu wolontariuszką. Chciałabym pomagać zwierzętom, a zwłaszcza psom. Mam nadzieję że nadaję się do tej "pracy", chodzi mi o silna psychikę itp. Nie wiem jak się sprawdzę, ale wolę wierzyć, że pomogę wielu schroniskowym pieskom, w końcu ich los zależy głównie od ludzi.

Bardzo chciałbym zostać wolontariuszką...Ale dużo przeciwności staje mi na drodze. Mieszkam we wsi gdzie w najbliższych miasteczkach nie ma schronisk...Czytałam "profil wolontariusza" i niestety jestem bardzo wrażliwa na krzywdę psiaków i innych zwierząt. Zawsze chciałam pomagać zwierzętom, a że teraz jest taka sytuacja, wezmę udział w akcji "szkoły pomagają schroniskom" Może tym odwdzięczymy bezgraniczną miłość psiaków, nawet tych które zostały skrzywdzone mimo tej wielkiej i gorącej miłości jaką darzą ludzi

Ostatni długo rozważałam nad zostaniem wolontariuszem i doszłam do wniosku że za wszelką cenę nim zostanę. Te psiaki w schroniskach zasługują na drugą szansę bo w pierwszej coś im nie wyszło, znaczy nie im tylko ludziom, którzy skazali je na taki los. A teraz tkwią w ciasnym boksie z kilkoma tak samo skazanymi psiakami. Ludzie dokonali tego że one teraz cierpią, więc teraz powinni in pomóc. Właśnie dla tego powinno być więcej wolontariuszy by pomagać potrzebującym psom. Co rok to więcej psów trafia do schronisk, ale jest też więcej ludzi i szkół niosącym pomoc. Ale i tak powinno być więcej domów zastępczych i przydało by się odnowić większość schronisk, by psy miały więcej swobody i wygody. Więc włączajcie się w akcje charytatywne i najważniejsze zostawajcie wolontariuszami niosącym pomoc najbardziej potrzebującym psom!

nie będę dużo pisać sama jestem wolontariuszem a POMAGANIE ZWIERZĘTOM TO NAJLEPSZE ZAGOSPODAROWANIE CZASU NA ŚWIECIE więc i WY SPRÓBUJCIE

Wiem ile dla psa znaczy dobre serce człowieka... Niemal od zawsze pomagam psom. Nie, nie jestem wolontariuszką w schronisku, gdyż najbliższe mojej miejscowości schronisko oddalone jest o 80-100km. Moja pomoc zwierzętom polega na dokarmianiu psów i kotów bezdomnych w mojej okolicy. Nie jednemu takiemu pieskowi znalazłam już dom, nie jednego wyleczyłam, wspieram na tyle ile moge przeróżne fundacje i akcje, które niosą pomoc pieskom. Mam teraz w domu suczkę podhalankę, którą wyrwałam z rąk nieodpowiedzialnych ludzi, jest bardzo chora, ale cały czas walczę o jej zdrowie. Sunia napewno zostanie ze mną do końca swoich dni, czyli napewno jeszcze wiele, wiele lat. Cieszy mnie fakt, że jest tyle dobrych ludzi, którzy bezinteresownie pomagają psom. Każda, nawet najmniejsza pomoc jest ważna. Niestety cały czas DOBRO walczy ze ZŁEM, co wiąże się z mnóstwem nieodpowiedzialnych osób, które krzywdzą zwierzęta. Tyle jest okrucieństw, o których często sie słyszy, tyle krzywdy... Niestety MY, dobrzy ludzie nie jesteśmy w stanie zbawić świata i zapobiec wszystkim nieszczęściom, ale musimy budować "społeczeństwo" tych lepszych, bo nie sztuką jest oddać psa do schroniska, gdy ten z małej puchatej kuleczki zmieni się w wielkiego psa, który sprawia problemy. Wszystkim wolontariuszom i osobom, które nie pracują w schroniskach, ale w jakikolwiek sposób pomagają zwierzętom życzę siły, zdrowia i wytrwałości w tym co robią.

Bardzo chciałabym być wolontariuszem w schronisku, jednak muszę poczekać aż skończę 18 lat. Do tego czasu mam zamiar objąć jakiegoś psiaka wirtualną adopcją i zorganizować zbiórkę darów dla zwierzaków w szkole. Wiem, że bycie wolontariuszem w schronisku to ciężka praca, trzeba stykać się codziennie z cierpieniem zwierząt, ale jednocześnie pomoc im niesie wielką satysfakcję. To musi być wspaniałe uczucie: że dzięki nam jakiś smutny psiak znalazł dom, w którym pokochają go na całe życie.

Bardzo podziwiam ludzi, którzy zdecydowali się na tak ciężką "pracę". Bycie wolontariuszem musi być bardzo trudne ponieważ muszą oni patrzeć na cierpienie tych biednych zwierząt, ale może być też radosna np.: gdy uda im się pomuc jakiemuś zwierzęciu i znaleźć mu nowy dom. Ludzie tacy jak wolontariusze są bardzo potrzebni dlatego zachęcam wszystkich do takiej "pracy".

No to prawda. Tacy ludzie są potrzebni. Bardzo potrzebni. Być może bez nich nie byłoby tych wspaniałych zwierząt. Chciałam być wolontariuszkom. Ale gdy zobaczyłam mój nowy plan lekcji myślałam, że to czarna dziura. To mnie przerasta. Mój pies, szkoła, królik, a do tego jeszcze dojazdy do wolontariatu. Wykitowała bym po miesiącu. Więc moje ambitne plany poszły w łeb. Ale obiecałam sobie, że jak plan się zmieni to na pewno będę wolontariuszką. No chyba, że na gorsze.

Ta pomoc jest na pewno bardzo ciężka, bo trzeba patrzeć na ten ból tych wszystkich psów co jest pewnie bardzo cięzkie.Chcialabym zostać wolontariuszką, ale nie teraz. Dla tych psów to napewno wiele, że przychodzą do nich osoby, które wyprowadzą je, pobawią się i przeżyja z nimi ich smutki. Psy na pewno ich pokochają. Szkoda tylko, że jest tak mało wolontariuszy...i że niektóre schroniska nie przyjmują wolontariuszy poniżej 18 roku życia. Mam nadzieję, że znajdzie się więcej wolontariuszy i osób chcących adoptować psy (i inne zwierzęta). A wszystkim wolontariuszom, życze zdrowia!!!

Nawet nie wiecie jak bardzo dziękuję Wam za biężący temat miesiąca.Bycie wolontariuszem od dawna było moim największym marzeniem.Jednakże jest to duży obowiązek i wymaga poświęcenia.Czyszczenie boksów,wyprowadzanie na spacey,karmienie-wszystko to nie jest w stanie przezwyciężyć mojej chęci do opieki nad bezdomnymi psami.Wręcz przeciwnie.Ja bardzo chcę im pomagać.Nie mogę patrzeć na te biedne oczy,w których wygasa nadzieja na lepsze życie,ogony merdające już ostatkami sił.Dlatego jestem gotowa.I może w końcu moje życzenie się spełni...

Marzę od dawna by zostać wolontariuszką w schronisku , lecz mój wiek nie pozwala . Muszę poczekać jeszcze rok.Ponieważ w moim schronisku wolontariuszem można zostać od lat 16 . Podziwiam wszystkich tych , którzy oddają swe serca psom. Pomagają tym bezbromnym , porzuconym, często skrzywdzonym przez ludzką rękę istotą. Nadają im nowy sens życia. Kilka dni temu uświadomiłam sobie co chcę robić w żuciu poprzez jedno zdarzenie : Myślałam iż takie sytuacje mogę znać z cudzych opoiwadań czy scen z filmów. Była godzina 12:40. W końcu opuściłam gmach ponurego gimnazjum. Gdy czekałam na przystanku autobusowym , moją uwagę przykuł wątły cień psa. Jakiś 100 m dalej tuż koło dość ruchliwej jezdni rysowała się sylwetka zwierzęcia. Gdy byłam kilka metrów od niego usłyszałam prznikliwy pisk , w jego ciało uderzyła zbita śnieżka ulepiona przez uczniowskie ręce. Istota najwyraźniej była w szoku, młodzi chłopcy zaś obsypywali go śniegiem. Trząsł się niczym kruche gałęzie , które nsiosą zimne podmuchy wiatru. Tylnią łapę miał nieco podukaloną pod sobą. Martyna - jasnowłosa drobna osóbka zarzaem moja koleżanka przytargała z domu kwiecisty materiał. Także dwie inne moje koleżanki przybyły mi z pomocą. Mały czarny kundelek był zaś nieobecny , wodził wzrokiem po śniegu i sylwetkach ludzkich, miałam wrażenie jak gdybybył cząsteczkami powietrza , które wdychamy , dla mijających go ludzi on nie istniał. Wiedziałyśmy iż nie możemy go tam zostawić . Mi niekontrolownaie spłynęły łzy po polikach. Po kilku godzinach wyczekiwania pracownik schroniska przyjechał zabierając go pod swoje skrzydła. Prawdopodobnie był potrącony przez samochód ,,był,, to dobre określenie. Podwóch dniach od zdarzenia moja mama zadzwoniała do lecznicy do której rzekomo został przywieziony. Miałyśmy go zamaiar odwiedzić i podarować mu nową obróżkę. Lecz weterynarz oznajmił iż odszedł na wskutek odniesionych krwotoków wewnętrznych , był w krytycznym stanie. Gdy usłyszałam tę wiadomosć uświadomiłam sobie jacy są ludzie. Jedyna myśl która mnie uspokoja to ta iż nie czuje bólu , lęku czy starchu przed ludźmi , nie bedzie przeżywał kolejnych rozczarowań. Na szczęście istnieją tacy ludzie , którym los zwierząt nie jest obojętnym, pomagają tym zapomnianym psom odnaleźć siebie. Chwła niech sławi takim ludziom :) Oni nie potrzebują zapałaty za swoje czyny , jedynie co chcą zobaczyć to mardanie psiego ogona i śmiejące się psie oczy . Rzeczywiście trzeba to znosić, ten widok w jakich są trzymane te psy, i rzeczywiście dla niektórych : praca za darmo może wydawać się niepoważna . Ale nie dla nas , miłośników psów !!! :)

Pomaganie psom to wielka i wspaniała rzecz.Pamiętam swój przyjazd do schroniska dla psów.Było tam mnóstwo szczekających psów,lecz wiedziałam,że to z powodu zadanego im przez człowieka bólu i cierpienia.Wtedy właśnie pierwszy raz pomogłam psom,podobnie jak połowa mojej klasy.Zanieśliśmy im kaszę,dużo kaszy,którą włożyliśmy do kosza na jedzenie w schronisku.Wiedziałam,że po naszym wyjściu pracujące w schronisku kobiety nasypią kaszy do misek i dadzą psom tyle,ile się da.Potem po kilka osób z jedną panią szły po schronisku,przyglądając się siedzącym w boksach psom.Pamiętam ich oczy,jeden pies nawet z głodu trzymał cegłę w pysku.Gdy wyszliśmy z schroniska postanowiłam zostać wolontariuszką.I nią zostanę.Ale cieszę się,że nawet małe dzieci chcą być wolontariuszami i wiem dlaczego.Po prostu nie mogą patrzeć na cierpienie zwierząt i stawiają sobie cel pomocy im.Bo każda nasza pomoc może uratować zwierzęta,nawet najdrobniejsza.Bo zaledwie jedna paczka lub puszka karmy pomoże głodnemu psu,1% przekazany przez kilkanaście osób może zmienić los skazanego na śmierć przez obojętność psa,starania organizacji broniących praw zwierząt mogą rozbić niejedną pseudohodowlę.Dlatego wiele organizacji składających się z wolontariuszy zwierząt musi się cieszyć z powodu wciąż rosnącej liczby wolontariuszy.Bo każdy miłośnik zwierząt cieszy się,kiedy starania wolontariuszy nie wychodzą na marne.Bo bycie wolontariuszem może wydaje się głupie,ale nie dla miłośników zwierząt.Ani dla mnie.

Z głodu? A co to za schronisko? Ale raczej to przyzwyczajenie :) dużo psów lubi mieć coś w pysku

Pieski ze schroniska potrzebują naszej miłośći. Powinniśmy dbać o naszych przyjacieli, a także pomagać im w schronisku.Może jakiegoś zaadoptujemy, pies nam się wtedy odwdzięczy.Taki pan ma obecnie 7 psów ze schroniska i jakoś sobie radzi.Pieski czekają na naszą pomoc!!!!!!!! Zaaddoptujmy chociaż jednego.Ale bedzie miłość!

Co prawda aktualnie nie jestem wolontariuszką w schronisku dla zwierząt, ale kiedyś ten temat nie był mi obcy. Wolontariusze których zdążyłam poznać to wspanili ludzie z wielkim sercem, prawdziwy skarb. Jednak większość ludzi to osoby dorosłe, chociaż znalazłoby się kilka niepełnoletnich wolontariuszy. Największą przeszkodą dla małoletnich ochotników są rodzice, którzy boją się o swoje pociechy, wystarczy spojrzeć na poniższe wypowiedzi, większość userów bardzo chciałoby pracować jako wolontariusz, jednak mama/tata zabrania, cóż - bywa. Smutne i chore psy to przygnębiający widok dla młodej psychiki. Jednak zastanawiam się także, czy 3/4 małoletnich ochotników nie zrezygnowałoby już po tygodniu, praca w schronisku jest bardzo ciężka, mało który 11/12/13/14 latek sobie poradzi (oczywiście są wyjątki) Drugą dosyć ważną przeszkodą są schroniska, które nie przyjmują osób poniżej 16 roku życia (nierzadko granicą jest 18 rż)

Nie mogę być wolontariuszką. Mama mi nie pozwala. Uważa, że przyniosę ze schroniska jakieś choroby. Nie przekonują jej żadne argumenty. Masz swojego psa to się nim zajmuj-mówi. Mam mnóstwo wolnego czasu i jestem gotowa do pracy w schronisku. Wiem, że to nie będą tylko piękne spacery brzegiem rzeki lecz przede wszystkim sprzątanie i karmienie. Wiem jakie to trudne patrzeć w smutne oczy psów i mało humanitarne warunki, w których żyją. Jednak mimo wszystko pragnę stawać wieczorem przed lustrem i myśleć: Dziś zrobiłam coś dla świata! Coś dobrego i wartościowego! Ludzie mówią wiele o dobrych czynach jednak ich wykonanie zostawiają komuś innemu. Stokroć lepiej śni się ze świadomością, że poprzedni dzień nie był tylko cieniem i zarysem szlachetnego czynu. Wolontariat w schronisku dla bezdomnych zwierząt to rzecz trudna i bohaterska. Nie łatwo jest wejść pośród te biedne zaniedbane istotki i uśmiechać się. Gdy wtedy do oczy nabiegają łzy i w sercu czuć rozżalenie trzeba tą łzę powstrzymać. - Dzisiaj będzie dla was, psiaki, lepszy dzień. Aż w końcu będzie tak dobry, że nie będzie mógł być lepszy. Może będą wtedy już za Tęczowym Mostem? Ale może tym lepiej. Niech będą tam, gdzie są szczęśliwe. Chciałabym, aby wszyscy wolontariusze, którzy przeczytali ten artykuł wiedzieli, że wspieram ich i bardzo chciałabym poszerzyć ich kręgi, lecz nie mogę. Podziwiam Was. Jesteście wspaniali. Zbudujmy prawdziwą Polskę. Wrażliwą, dzielną- jak te psiaki, którym nie chcemy pomagać.

A może spróbuj mame zabrać do schroniska? Wytłumacz dlaczego chcesz zostać wolontariuszem, a przy okazji jak będziecie w schronisku zapoznaj Twoją mamę z wolontariuszem ;) Z reguły wolontariusze są otwartymi ludźmi, a zresztą to "w ich rękach" leży dobro zwierząt więc na pewno odpowie na pytania :)

Ludzie dawno temu zapomnieli , co jest życiu ważne.Niektórzy mogliby niechcieć dyć wolontariuszem , bo mogliby pomyśleć:"Druga taka praca się nie opłaca".A dlaczego? Gdy pomożesz biemu,katowanemu i pokrzywdzonemu psu zobaczysz w jego oczach płomień,płomień nadziei zgaszonej na wiele lat , który ty ponownie zapaliłeś.To uczucie cenniejsze niż 99 000 zł.

Bardzo chciała bym zostać wolentariuszką, ale w moim mieście (ani w jego okolicy) nie ma schroniska w którym mogę pomagać zwierzakom. Staram się więc realizować moje marzenia w moim małym miasteczku gdzie bezdomnych, porzuconych i potrzebujących pomocy zwierząt nie brakuje. Moim ostatnim znalezionym zwierzątkiem był biedny i przemarźnięty kotek.Wyleczyłam go i teraz czuje się dużo lepiej. Latem na wakacjach przyszedł do mnie mały szary kociaczek, miał jakieś 5 tygodni, zaropiałe oczka i pchły na całym ciele. Został wyleczony, wykompany i znalazł nowy dom w którym napewno jest szczęśliwy. W przyszłości napewno zostanę wolentariuszką i będę pomagać zwierzętom w każdej wolnej chwili. Polecam takie działania charytatywne wszystkim bez wyjątku, bo chociaż mam 13 lat wiem już napewno, że w moja praca będzie polegała na pomaganiu zwierzętom.

Według mnie, takie młode ręce do pracy są potrzebne, ale dzieci i młodzież szkolna nie mogą zorganizować wszystkiego. Również młode osoby zmieniają zainteresowania i często odchodzą od swoich zainteresowań, tak jak i w tym przypadku mogą rzucić to zainteresowanie dla innego, ciekawszego według nich. Więc do zostania wolontariuszem trzeba być odpowiedzialnym, nie wystarczy tylko chęć i zaangażowanie. Ale jak mocno kocha się zwierzęta i ma chęć pomagania im to dobrym rozwiązaniem jest przygarnięcie takiego pieska, dać mu trochę miłości i rodzinnego ciepła. Są też takie osoby, które nie maja warunków na psa i w takim przypadku należy szukać takim psom domów zastępczych.

nie wiedziałam o tym dopiero od 16 lat??? skandal

moim zdaniem to raczej dobrze. Tak jak w artykule napisano, młodsi często podejmują tą decyzje pod wpływem impulsu, przyjdzie takie dziecko w wieku 11 lat i nie będzie mogło utrzymać większego psa (bo większość psów nie umie chodzić na smyczy, ciągnie) i pies może nawet uciec temu dziecku.

ja będę wolontariuszką w 6 klasie albo w 1 gimnazjum tak się cieszę!!!!

Od dawna i z wielką niecierpliwością czekałam na ten artykuł. Pochłonęłam go w całości. Bardzo chcę zostać wolontariuszką. Już nawet w tej sprawie dzwoniłam do pobliskiego schroniska, ale nie "przywitano" mnie tam zbyt grzecznie. Kiedy powiedziałam w jakiej sprawie dzwonię, ktoś powiedział mi, że "oni jeszcze nie wiedzą, ale raczej będę musiała jeszcze trochę poczekać, bo na razie jestem trochę za mała". Trochę zirytowała mnie ta odpowiedź. Ostatnio nawet w lokalnej telewizji narzekali, że nie ma tam młodzieży do np. głaskania kotków, bo one potrzebują miłości człowieka. Ale nie zamierzam się tak łatwo zniechęcać. Chyba w najbliższym czasie odwiedzę schronisko, popytam. Może w końcu się zgodzą. Parę dni temu przeglądałam mój stary numer MP. Wolontariuszka mówiła tam, że w schronisku nie można nie znaleźć psa, chyba że się szuka husky z niebieskimi oczami. A ostatnio przeglądałam stronę tego pobliskiego schroniska. No i jest. Rodowodowy husky. Z niebieskimi oczami. Głupota ludzka nie zna granic. Biorą psa, a potem krzywdzą go i oddają do schronu. To straszne. Więc apeluję: dobrze przemyślcie decyzję kupna lub adopcji psa! I pomyślcie trochę, zanim oddając go do schroniska, złamiecie mu serce i zniszczycie życie!

To niestety prawda. W Opolskim schronie są dwa haszczaki. Jeden wychudzony który był trzymany w PIWNICY, przyprowadzili do schrony go sąsiedzi, a drugi błąkał sie po ulicy...

Straszny jest los schroniskowych psów.Schroniska są przepełnione tymi bezbronnymi,jakże nieszczęśliwymi,istotami,które są w stanie pokochać każdego,kto da im dach nad głową.Wszystko to,w większości przypadków,przez nieodpowiedzialnych właścicieli,którzy,znudzeni swoimi pupilami,nie mieli zamiaru dalej poświęcać im czasu.Są jednak,na szczęście,dobrzy ludzie,mający dobre intencje,chęć niesienia pomocy porzuconym,niechcianym psom,bezinteresownie poświęcający im swój czas,będący też odpowiedzialni,jednym słowem-wolontariusze.To oni zajmują się tymi zwierzętami,dbają o nie,zabierają na spacery.Swoją pomocą pokazują tym nieszczęśliwym zwierzętom,że ludzie wcale nie muszą być źli.Jest to niezwykle szlachetny czyn.Uważam,że ludzie będący wolontariuszami mogą być z siebie dumni.

Ja bardzo chciałabym być wolontariuszką w schronisku. Niestety, mam dopiero 10 lat, a wolotariuszem można być od 16. Często sobie myślę jednak, że jestem zbyt miękka. Płaczę, kiedy oglądam filmy i zdjęcia ze schroniska, a co dopiero na żywo... tyle psich mordek wpatrzonych w kraty z nadzieją znalezienia nowego domu... Najbardziej boli mnie to, że niektóre z nich muszą czekać prawie całe swoje życie... Kundelki schroniskowe przygarniają tylko ludzie o dobrym sercu, bowiem większość woli tylko rasowce. Cieszę się, że tyle jest ludzi, którym nie są obojętne losy schroniskowych psiaków. Bardzo, bardzo z całego serca dziękuję w imieniu psiaków takim ludziom i cieszę się, że tyle potraficie zrobić dla tych biednych, schroniskowych psiaków.

Ja marze zostać wolontariuszką w schronisku już od 3 lat, niestety można nim zostać dopiero od 16 lat więc jeszcze rok czekania. Właśnie dzięki pomocy ludzi o dobrych sercach i poświęconemu czasu te psy mają się z czego cieszyć. Bo co jest ważniejsze dla psa w schronisku? Raczej nie nowa zabawka, lecz ten godzinny spacer po łąkach i poświęcony czas tylko jemu! Wolontariusze organizują również akcje na których mogą promować psy schroniskowe np. akcja "Zerwijmy łańcuchy" oragnizowana właśnie przez tych cudownych ludzi, zabrali ze sobą trzy psy i wywiesili tablice z kotkami. Znalezli dom dla dwóch psów i jednego kociaka :)

Przepraszam, oczywiście tutaj mówie o akcji w Opolu ;) Małe niedopatrzenie

ja chcialam isc ale mnie nie przyjeli:(( a chicalam pomóc:9

u mnie w okolicach nigdzie nie ma schroniska

u mnie w mieście jest małe schronisko dla psów,może 12 psich sierot...tam aż się proszą,by przyjść i pomóc. jest ono w odludnym miejscu,więc nikt tam nie chodzi,bo nie wie,że coś takiego tam jest. wszyscy myślą,że ''tam się wywozi śmieci i nic więcej''.jednak kilku wolontariuszy tam jest,więc da radę się utrzymać.ostatnio,dzięki pomocy ludzi,udało się odnowić stare,brudne i brzydkie budy. także zamierzam zostać wolontariuszką w tym schronisku,bo przecież liczy się każdy człowiek. my potrzebujemy psów,a one potrzebują nas! pieski są tam zadbane i czyste,a to dzięki wolontariuszom!dobry człowiek kocha nie tylko ludzi,ale i zwierzęta!widząc szczęśliwego psa,człowiek jest szczęśliwy!