piątek, 24 listopada 2017

Choroba przyzębia

17 października 2017 08:30 Zostaw komentarz
choroba przyzębia

Choroba przyzębia zaczyna się od nagromadzenia płytki nazębnej.

Choroba przyzębia

Psu nieładnie pachnie z pyska? Powodem może być choroba przyzębia. Obejrzyj zęby i dziąsła pupila! Nie kapituluj, kiedy na to nie pozwala. Większym zagrożeniem dla jego zdrowia jest zły stan uzębienia niż stres związany z zaglądaniem mu do jamy ustnej. Być może to ostatni moment, by uratować psa przed konsekwencjami paradontozy.

Stan zapalny dziąseł jest wynikiem nagromadzenia się bakteryjnej płytki na koronach zębów oraz wzdłuż dziąseł. Większa ilość osadu odkłada się na zewnętrznej powierzchni zębów niż od strony języka i podniebienia; w znacznym stopniu dotyczy to zębów szczęki niż żuchwy. Choroba przyzębia (paradontoza) jest częstym problemem, gdyż występuje u 80% psów. Zaczyna się w drugim roku życia, a szczególnie podatne na nią są małe rasy, ważące poniżej 8 kg: pekińczyki, yorkshire terriery, lhasa apso, jamniki, beagle, szpice małe i miniaturowe oraz chihuahua, gdyż w ich małych szczękach zęby są stłoczone.

Choroba przyzębia – przebieg

Paradontoza jest procesem złożonym. Pierwszym etapem jest gromadzenie się płytki bakteryjnej na zębach i zmiany w składzie mikroflory bakteryjnej w jamie ustnej. Już w ciągu kilku sekund po zetknięciu się ze śliną na powierzchni świeżo oczyszczonego i wypolerowanego zęba pojawia się niewidzialna warstwa glikoproteiny. Przylegają do niej i namnażają się bakterie, zwłaszcza z rodzaju Actinomyces sp. i Streptococcus, które są częścią prawidłowej flory bakteryjnej. Udowodniono, że 1 miligram pobranej płytki nazębnej zawiera około 10 milionów bakterii (reprezentujących 350 gatunków). W ciągu 24 godzin od oczyszczenia zęba cienka warstwa płytki nazębnej pokrywa cały ząb psa, jeżeli nie zostanie starta przez szorstki pokarm lub podczas szczotkowania. Dojrzała warstwa płytki składa się z bakterii w środowisku glikoproteiny, polisacharydów, komórek nabłonkowych, leukocytów, makrofagów, tłuszczów, węglowodanów i cząstek nieorganicznych. W miarę jak warstwa osadu narasta, namnażają się niebezpieczne bakterie beztlenowe. Sole wapniowe znajdujące się w ślinie osadzają się na płytce, tworząc kamień formujący się powyżej i poniżej linii dziąseł. Kamień ma szorstką powierzchnię, na której dalej gromadzi się płytka. Zapalenie dziąseł rozwija się w ciągu tygodnia i przebiega chronicznie, jeśli kamień nie zostanie usunięty. Dziąsła w stanie zapalnym mogą być przerośnięte lub zanikać. Dochodzi do odsłonięcia szyjek zębowych, wytworzenia się kieszonek dziąsłowych, ubytków szkliwa. Wnikające pod dziąsła bakterie powodują głębsze zmiany, jak uszkodzenie więzadeł okołozębowych i kości dookoła korzeni zębów oraz ropne zapalenie korzeni. W wyniku uszkodzenia tkanki łącznej i kości żuchwy zęby obluzowują się, ruszają, a następnie wypadają. W ekstremalnych sytuacjach żuchwa może się złamać.

Zagrożenia

Zdjęcie rentgenowskie wykonane w stadium zaawansowanej choroby przyzębia ukazuje zaniki kości (wyrostka zębodołowego) wokół jednego lub kilku zębów, obniżenie kości lub jej całkowity zanik. Bakterie z chorej jamy ustnej mogą przedostawać się do organizmu, powodując infekcje mięśnia sercowego, nerek, wątroby i płuc. Z drugiej zaś strony schorzenia występujące u psa, jak cukrzyca, niewydolność nerek i wątroby oraz niewydolność immunologiczna, sprzyjają rozwojowi paradontozy. Podobnie jak żywienie papkowatym pokarmem. Wyraźną oznaką zapalenia jamy ustnej jest nieprzyjemny odór wydobywający się z psiego pyska, obrzęk dziąseł (i towarzysząca mu bolesność) oraz brązowy nalot na zębach wzdłuż linii dziąseł. Pies traci apetyt i ma utrudnione pobieranie pokarmu. Niekiedy pod okiem może pojawić się uwypuklenie będące ropniem zębodołowym, którego konsekwencją jest przetoka i wyciek ropnej wydzieliny.

Choroba przyzębia – zapobieganie

Zawartość w diecie białka i węglowodanów nie ma wpływu na chorobę jamy ustnej. Aby ograniczyć narastanie płytki nazębnej i rozwój paradontozy, trzeba przede wszystkim zmienić konsystencję pokarmu. Do karmy granulowanej lub smakołyków do żucia wprowadzane są sustancje zwalczające płytkę nazębną, które uwalniają się podczas rozgryzania. Według badań szwedzkiego naukowca Jana Egelberga (1965 r.) głównym czynnikiem ograniczającym osadzanie się płytki nazębnej i kamienia jest włóknisty charakter pokarmu, lecz niekoniecznie twardy. Niemniej psom, które dostawały do zgryzienia pewną ilość twardych kąsków, odkładało się mniej kamienia nazębnego i rzadziej zdarzały im się zapalenia dziąseł aniżeli tym, które nie otrzymywały twardych składników w pożywieniu. Tak więc twardy, suchy pokarm okazuje się dobroczynny dla higieny jamy ustnej. Budowa granul, włóknista i elastyczna, jest obecnie zaplanowana dla różnych ras tak, aby mechanicznie oczyszczały one zęby, którymi pies wbija się w nie głęboko, zanim je rozkruszy. Dają one najlepszy efekt oczyszczania zębów u psów średniej wielkości. Przeprowadzono także wiele doświadczeń, które wykazały, że mycie psu zębów szczoteczką przynajmniej trzy razy w tygodniu pomaga utrzymać dziąsła w dobrym stanie; raz w tygodniu nie wystarcza.
Janina Staniszewska, dr nauk weterynaryjnych

Leczenie i zapobieganie

Podstawowym celem leczenia jest przeciwdziałanie tworzeniu się płytki nazębnej. Nie ma uniwersalnej metody na utrzymanie zębów psa w czystości. Trzeba ją dobrać w zależności od szybkości odkładania się osadu oraz od rozmiarów rasy. Dużym psom zazwyczaj wystarcza spożywanie suchej, twardej karmy i czyszczenie zębów (głównie trzonowych) raz w tygodniu pastą i szczoteczką. Według autora diety BARF, australijskiego lekarza weterynarii Iana Billinghursta, może ona uczynić cuda i wiele problemów dotyczących uzębienia szybko mija po przejściu na ten sposób żywienia. Potwierdzają to hodowcy, którzy karmią swoich czworonożnych podopiecznych mięsnymi kośćmi, skrzydełkami, grzbiecikami i szyjkami kurcząt – ich psy mają lśniące, białe zęby. U małych ras, wykazujących większą tendencję do narastania płytki nazębnej, najskuteczniejsze okazuje się stosowanie enzymatycznej pasty do zębów i codzienne mycie zębów szczoteczką. Suchą karmę i smakołyki należy traktować jako dodatek. Mycie trzeba zacząć już w wieku szczenięcym, aby przyzwyczaić psa do tego zabiegu higienicznego, a tym samym uniemożliwić gromadzenie się osadu na zębach mlecznych. Zęby pokryte kamieniem lekarz weterynarii oczyszcza, a obluzowane usuwa. Po zabiegu (3–5 dni później) można zacząć szczotkować psu zęby.

Zobacz, o czym jeszcze pisaliśmy w numerze: Przyjaciel Pies nr 10/2010

Zapisz

Zapisz

Choroba przyzębia Reviewed by on . [caption id="attachment_1253" align="alignright" width="270"] Choroba przyzębia zaczyna się od nagromadzenia płytki nazębnej.[/caption] Choroba przyzębia Psu ni [caption id="attachment_1253" align="alignright" width="270"] Choroba przyzębia zaczyna się od nagromadzenia płytki nazębnej.[/caption] Choroba przyzębia Psu ni Rating: 0

Zostaw komentarz

Musisz być zalogowany aby zostawić komentarz.

scroll to top