czwartek, 21 września 2017

Broholmer

30 grudnia 2014 15:45 Zostaw komentarz

PIESDOWÓD OSOBISTY (wg wzorca rasy):
Grupa: 2 FCI (pinczery, sznaucery, molosy i szwajcarskie psy do bydła), sekcja 2 (molosy)
Wrażenie ogólne: broholmer to rosły, masywny pies w typie mastifa, o wydłużonej sylwetce
Wzrost:  ok. 75 cm (pies), ok. 70 cm (suka)
Waga: 50–70 kg (pies), 40–60 kg (suka)
Głowa: duża, ciężka, nisko noszona, mózgoczaszka szeroka, prawie płaska, stop nieznaczny, linie profilu równoległe. Kufa tej samej długości, co mózgoczaszka, głęboka, wargi umiarkowanie obwisłe
Oczy: okrągłe, niewielkie, barwy od jasno- do ciemnobursztynowej
Uszy: niewielkie, wysoko osadzone, wiszące
Ogon: nisko osadzony, wiszący, nigdy nie bywa zakręcony nad grzbietem
Skóra: gruba i luźna, szczególnie na szyi
Sierść: krótka, przylegająca, z gęstym podszerstkiem
Umaszczenie: żółte z czarną maską, złote, czerwone, czarne, możliwe białe znaczenia na szyi, łapach i końcu ogona.

 
broholmer sylweta


Broholmer – szczypta historii

Pierwsze wzmianki o czworonogach trzymanych na królewskim dworze Danii pochodzą z czasów Fryderyka II (1558–1599). Kilka wieków później, za panowania Fryderyka VII (zm. 1863), typ rasowy tych zwierząt był już ustalony i wyrównany. Jeden z królewskich faworytów – Tyrk – wielokrotnie portretowany ze swym panem, stanowił model dla napisanego w roku 1886 pierwszego wzorca rasy. Zwierzęta Fryderyka VII nie nosiły jeszcze obecnej nazwy (od rodzinnego zamku królowej, z domu hrabiny Danner, nazywano je „psami z Jaegerspris”) i już od dawna nie wykorzystywano ich w łowiectwie. Obecnie są reprezentacyjnymi stróżami i towarzyszami człowieka. Dzisiejsza nazwa rasy pochodzi od zamku Broholm na wyspie Fynn, należącego do Nielsa Fryderyka Sehesteda (zm. 1882), łowczego dworu królewskiego. Po śmierci Fryderyka VII postanowił on nie dopuścić do wyginięcia „królewskich psów”, które hodował w swych dwóch posiadłościach – wspomnianym już Broholm i w Gudme. Ponadto jeszcze przez kilkanaście lat działała hodowla na zamku Jaegerspris oraz w kopenhaskim zoo, gdzie w latach 1840–1870 przyszło na świat podobno ponad 400 szczeniąt. Już wtedy mówiono o dwóch typach psów – te z zamku Jaegerspris i z ogrodu zoologicznego były ciężkie i „mastifowate”; te z hodowli Sehesteda – wyraźnie lżejsze. Szwajcarski hodowca bernardynów, Friedrich Bloesch, w liście do wychodzącego w jego kraju pisma kynologicznego (1902), pisał: „Gdy mój przyjaciel von Binser powrócił był w 1864 roku ze swej ojczyzny Danii, przywiózł ze sobą doga maści żółtej, bardzo podobnego do dzisiejszego mastifa. Pies ów nie był tak masywny, lecz miał masywną głowę o pofałdowanej skórze, duże podgardle i gruby kościec (…). Jeśli można tak powiedzieć, to znajdował się gdzieś pomiędzy potężnym dogiem niemieckim a mastifem. Był wspaniałym zwierzęciem, podobnym do lwicy, niedościgłym stróżem i towarzyszem, a do tego zupełnie nieagresywnym”. Właściwie nic dodać, nic ująć. Ten opis można wręcz uznać za „wzorzec w pigułce”…

Jeśli chcesz się dowiedzieć więcej o rasie, zapraszamy do zakupu archiwalnych numerów miesięcznika „Przyjaciel Pies”: 1/13.

Broholmer Reviewed by on . DOWÓD OSOBISTY (wg wzorca rasy): Grupa: 2 FCI (pinczery, sznaucery, molosy i szwajcarskie psy do bydła), sekcja 2 (molosy) Wrażenie ogólne: broholmer to rosły, DOWÓD OSOBISTY (wg wzorca rasy): Grupa: 2 FCI (pinczery, sznaucery, molosy i szwajcarskie psy do bydła), sekcja 2 (molosy) Wrażenie ogólne: broholmer to rosły, Rating: 0

Zostaw komentarz

Musisz być zalogowany aby zostawić komentarz.

scroll to top