poniedziałek, 29 maja 2017

Bouvier z Ardenów

22 stycznia 2015 15:50 Zostaw komentarz

bouvier z ArdenówDOWÓD OSOBISTY (według FCI):
Grupa: 1 FCI (psy pasterskie i zaganiające); sekcja 2 (psy zaganiające, obowiązują próby pracy)
Wrażenie ogólne: bouvier z Ardenów to średniej wielkości, mocny, suchy pies bez jakichkolwiek przejawów elegancji. Wzorzec zabrania strzyżenia, modelowania sierści, a nawet ustawiania psa w nienaturalnej pozycji wystawowej
Wzrost: 52–56 cm (suka), 56–61 cm (pies)
Waga: 22–28 kg (suka), 28–35 kg (pies)
Głowa: krótka i szeroka, stop raczej mocny, kufa masywna, dobrze wypełniona, wyraźnie krótsza od mózgoczaszki
Oczy: niewielkie, ciemne, szeroko rozstawione, raczej owalne niż okrągłe
Uszy: wysoko osadzone, niewielkie, trójkątne. Pożądane całkiem stojące, ale mogą być załamane na końcach albo w połowie długości
Tułów: mocny, zwarty, o dobrze wysklepionych żebrach
Ogon: bardzo często naturalnie krótki, wysoko osadzony i noszony
Sierść: ma chronić psa przed niepogodą, jest twarda, szorstka, sucha i gęsta. Na tułowiu ma długość około 6 cm, na głowie jest krótsza, ale tworzy brwi, wąsy i brodę. Jeśli nie jest czesana, zbija się w kosmyki
Umaszczenie: dowolne, oprócz białego, najczęściej pręgowane, szare w różnych odcieniach, od niemal czarnego do popielatego, rude i słomkowe

 

bouvier z Ardenów

Bouvier z Ardenów – szczypta historii

Na południu Belgii, w Ardenach, istniała odrębna populacja psów, które wykorzystywano do pasienia bydła i koni, ale także do polowania na dziki. Na przełomie XIX i XX wieku widywano je również na wystawach zwierząt gospodarskich. W 1903 roku na wystawie w Liege takiego czworonoga zobaczył profesor Reul, niestrudzony „tropiciel” ras belgijskich. Za sprawą naukowca, dziesięć lat później, utworzono w tym mieście stowarzyszenie, którego celem była hodowla i doskonalenie miejscowych psów do pasienia krów. W 1923 roku Societe Royale de Saint Hubert (Belgijski Związek Kynologiczny) zatwierdził wzorzec rasy. To jednak nie zmieniło sytuacji bouviera z Ardenów, który pozostał mało znanym wiejskim psem pracującym. FCI uznało tę rasę w 1963 roku, ale i wtedy mało kto o niej słyszał (a już na pewno nie poza granicami Belgii), toteż przez całe lata istniała ona bardziej na papierze niż w rzeczywistości. Z czasem zapomniano o bouvierze z Ardenów i rasa została uznana za wymarłą. Pod koniec XX wieku kynolodzy postanowili sprawdzić, jak to jest z nią naprawdę. Okazało się wówczas, że niewielka liczba tych psów przetrwała w ardeńskich gospodarstwach. W kilka lat później znaleziono je także na północy Belgii, w okolicach Antwerpii, dokąd zostały sprowadzone jeszcze przed II wojną przez hodowców bydła mlecznego. Zaczęto łączyć obydwie linie, próbując wyhodować osobniki w ujednoliconym typie, w rodzaju mniejszego bouviera flandryjskiego o krótszej, zupełnie twardej sierści i jaśniejszej maści.

 

bouvier z Ardenów

Jeśli chcesz się dowiedzieć więcej o rasie, zapraszamy do zakupu numeru archiwalnego 6/12 miesięcznika „Przyjaciel Pies”.

Bouvier z Ardenów Reviewed by on . DOWÓD OSOBISTY (według FCI): Grupa: 1 FCI (psy pasterskie i zaganiające); sekcja 2 (psy zaganiające, obowiązują próby pracy) Wrażenie ogólne: bouvier z Ardenów DOWÓD OSOBISTY (według FCI): Grupa: 1 FCI (psy pasterskie i zaganiające); sekcja 2 (psy zaganiające, obowiązują próby pracy) Wrażenie ogólne: bouvier z Ardenów Rating: 0

Zostaw komentarz

Musisz być zalogowany aby zostawić komentarz.

scroll to top