niedziela, 28 maja 2017

Bloodhound

29 grudnia 2014 15:56 Zostaw komentarz

pies-sw-huberta01DOWÓD OSOBISTY (wg wzorca):
Grupa: 6 FCI (psy gończe), sekcja 1 (duże psy gończe)
Wrażenie ogólne: pies rosły i potężny, największy spośród wszystkich gończych. Tułów wydłużony i głęboki (bez podkasania), luźna skóra, wygląd pełen godności, ruchy niespieszne. Bloodhound odznacza się bardzo masywnym kośćcem, którego waga jest proporcjonalnie największa wśród wszystkich psów
Wzrost: 68 cm (pies) i 62 cm (suka), dopuszczalna rozpiętość 4 cm
Waga: 46–54 kg (pies) i 40–48 kg (suka)
Głowa: długa, wąska i głęboka, z wyraźnie zaznaczonym guzem potylicznym, kanciasta, po bokach płaska. Stop nieznaczny, kufa tej samej długości, co mózgoczaszka. Wargi bardzo długie i grube, luźno wiszące (co najmniej 5 cm poniżej żuchwy)
Oczy: owalne, orzechowe lub brązowe, dolna powieka może być obwisła. Wyraz łagodny i rozmarzony
Uszy: bardzo nisko osadzone, wiszące i długie – muszą sięgać co najmniej końca nosa, cienkie, pofałdowane, delikatne
Ogon: długi, noszony szablasto, ze szczotką dłuższej sierści
Skóra: luźna na całym ciele, na głowie tworzy wyraźne zmarszczki i fałdy, na szyi – podgardle
Sierść: krótka, przylegająca i twarda, tylko na głowie oraz uszach miękka i delikatna
Umaszczenie: płaszczowe czarne z podpalaniem i czekoladowe z podpalaniem, rude
Mary Evans – Ardea HD Sept 2013SZCZYPTA HISTORII:
Bloodhound jest potomkiem psów gończych azjatyckiego pochodzenia, znanych w krajach śródziemnomorskich na długo przed nastaniem naszej ery. W średniowiecznej Europie, głównie w klasztorach (bo duchowni namiętnie oddawali się wtedy polowaniom), hodowano dwa typy dużych psów gończych – czarne podpalane, nazwane psami św. Huberta (od klasztoru w Ardenach), i białe, które pod nazwą talbotów przetrwały w Anglii do XVIII wieku. Te pierwsze cieszyły się wielką sławą od VIII wieku n.e. i dały początek wszystkim zachodnim psom gończym. Po rewolucji francuskiej praktycznie wyginęły. Na Wyspy Brytyjskie trafiły w latach podboju normańskiego (XI wiek). Kiedyś były to zwierzęta dość krwiożercze, wykorzystywane nie tylko do tropienia, ale i w bezpośredniej walce. Za Henryka VIII brały udział w wojnie z Francuzami, a Elżbieta II wysłała 800 bloodhoundów do tłumienia rebelii w Irlandii. Uważa się jednak, że nazwa rasy pochodzi nie od zajadłości jej przedstawicieli, lecz od ich zdolności tropienia po śladach krwi, a nawet od tego, że były to czworonogi ludzi szlachetnie urodzonych, a więc „błękitnej krwi”. Księga hodowlana bloodhoundów została założona w Wielkiej Brytanii w roku 1874, a klub hodowców powstał trzy lata później. Wszystko to działo się wcześniej niż w Belgii, która nominalnie pozostaje ojczyzną rasy, zarejestrowanej w FCI pod podwójną nazwą: pies św. Huberta/bloodhound. Po II wojnie na Wyspach zwierzęta te niemal całkowicie wymarły, a i dziś spotyka się je rzadko. Znacznie lepiej powodzi się im w USA, gdzie hodowane są od XVIII wieku, przede wszystkim do celów użytkowych.
pies-sw-huberta03
Jeśli chcesz się dowiedzieć więcej o tej rasie, zapraszamy do zakupu archiwalnych numerów miesięcznika „Przyjaciel Pies” 11/08, 3/13.

Bloodhound Reviewed by on . DOWÓD OSOBISTY (wg wzorca): Grupa: 6 FCI (psy gończe), sekcja 1 (duże psy gończe) Wrażenie ogólne: pies rosły i potężny, największy spośród wszystkich gończych. DOWÓD OSOBISTY (wg wzorca): Grupa: 6 FCI (psy gończe), sekcja 1 (duże psy gończe) Wrażenie ogólne: pies rosły i potężny, największy spośród wszystkich gończych. Rating: 0

Zostaw komentarz

Musisz być zalogowany aby zostawić komentarz.

scroll to top