poniedziałek, 29 maja 2017

Barbet

14 kwietnia 2015 13:06 1 komentarz

Gerard Lacz batch 54 2013DOWÓD OSOBISTY (według wzorca FCI):
Grupa:
8 FCI (aportery, płochacze i psy dowodne), sekcja 3 (psy dowodne)
Wrażenie ogólne: pies nieco więcej niż średniej wielkości, cały pokryty wełnistym długim włosem, który na pysky tworzy charakterystyczną brodę
Wzrost: 58-65 cm (psy), 53-61 cm (suki)
Głowa: mózgoczaszka zaokrąglona, stop wyraźny, kufa trochę krótsza od mózgoczaszki, mocna. Cała głowa porośnięta długim włosem
Oczy: okrągłe, możliwie ciemne
Uszy: nisko osadzone, na wysokości oka lub niżej, długie i szerokie, płasko przylegające, obficie owłosione
Tułów: solidny, o mocnej linii grzbietu. Lędźwie krótkie i mocne, zad zaokrąglony, klatka piersiowa głęboka i pojemna
Ogon: nisko osadzony, w ruchu noszony poniżej grzbietu, na końcu haczykowato zagięty
Szata: włos długi, wełnisty i kędzierzawy, może tworzyć większe kosmyki
Umaszczenie: jednolite – czarne, czekoladowe, płowe, piaskowe, szare, białe lub łaciate
barbetSZCZYPTA HISTORII:
Niektórzy twierdza, że barbety, a szerze psy wodne, znane były już w VI wieku p.n.e. w Persji. Związane były z kultem boga dobra i światła Ormuzda i cieszyły się wielkim poważaniem jego wyznawców; wspomina o nich święta księga Awesty. Wraz z kupcami fenickimi miały się dostać do krajów basenu Morza Śródziemnego Nazwa „pies wodny” po raz pierwszy użyta została przez rzymskiego przyrodnika Boecjusza. Kolejne wzmianki są znacznie późniejsze. W 1561 roku opis psa wodnego podał Francuz Jacques du Fouilloux, a naturalista angielski dr Caius w wydanym w 1570 roku traktacie „De canibus britannicus” zalicza psa wodnego do ras myśliwskich; używany był on do polowania na ptactwo wodne. W 1622 roku Gervase Markham pisze o psie wodnym jako rasie ogólnie już znanej, twierdząc wręcz, że „pies ten jest tak powszechnie wykorzystywany do polowania w Anglii, że nie ma potrzeby dokładniej go opisywać”. Ciekawe, że mimo tak wielkiej popularności po psach wodnych nie zostało w Anglii ani śladu, a jedynym ich potomkiem może być rzadki dziś irlandzki spaniel wodny. Znacznie popularniejsze były wówczas psy wodne we Francji i stamtąd właśnie pochodzi nazwa „barbet” (brodacz), stosowana wymiennie z określeniem „pudel”. Według ówczesnych opisów „łapy psa wodnego są krótkie, a sierść długa, kędzierzawa, maści czarnej lub czarnej z brązowym nalotem. Wysokość w kłębie wynosi od 46 do 51 cm”. W XVIII wieku barbeta opisywali wybitni przyrodnicy: Szwed Linneusz i Francuz Buffon. W owych czasach nie istniało jeszcze pojęcie rasy w dzisiejszym tego słowa znaczeniu i barbetem nazywano każdego psa o długiej sierści i z brodą. Według opisu z 1752 roku „barbety i pudle to właściwie węgierskie psy wodne o skręconym i sfilcowanym włosie, zazwyczaj kruczoczarne, wyższe lub niższe (…). Chętnie wchodzą do wody i przynoszą każdą strzeloną zwierzynę, nawet i kamienie. Używa się ich do poowania na wydry, a także lisy i zające, szukają i aportują również dzikie bażanty, kuropatwy i przepiórki:. Z czasem nazwa „barbet” zachowała się w odniesieniu do psów trzymanych przez myśliwych. Te, które trafiły do miast, stały się pudlami. Ale to już inna historia…
BARBET 017Jeśli chcesz się dowiedzieć więcej o tej rasie, zapraszamy do zakupu archiwalnych numerów miesięcznika „Przyjaciel Pies” 8/07.

Barbet Reviewed by on . DOWÓD OSOBISTY (według wzorca FCI): Grupa: 8 FCI (aportery, płochacze i psy dowodne), sekcja 3 (psy dowodne) Wrażenie ogólne: pies nieco więcej niż średniej wie DOWÓD OSOBISTY (według wzorca FCI): Grupa: 8 FCI (aportery, płochacze i psy dowodne), sekcja 3 (psy dowodne) Wrażenie ogólne: pies nieco więcej niż średniej wie Rating: 0

komentarze (1)

Zostaw komentarz

Musisz być zalogowany aby zostawić komentarz.

scroll to top