niedziela, 23 lipca 2017

Akita amerykańska

20 listopada 2014 12:51 Zostaw komentarz

AKITA AMERICAIN 1DOWÓD OSOBISTY (na podstawie wzorca)
Grupa: 5 FCI (szpice i psy ras pierwotnych), sekcja 5 (szpice azjatyckie i rasy pokrewne)
Wrażenie ogólne: harmonijny pies o dużej masie i mocnym kośćcu
Wzrost: 66–71 cm (psy), 61–66 cm (suki)
Głowa: masywna, ale harmonizująca z tułowiem, pozbawiona zmarszczek, stop wyraźnie zaznaczony, płytka bruzda czołowa, nos duży, czarny, kufa krótka, szeroka i pełna
Oczy: ciemnobrązowe, stosunkowo małe, trójkątne, obwódki oczu czarne
Uszy: małe, trójkątne, szerokie u nasady, dość wysoko osadzone, widziane z boku pochylone są nad oczami do przodu, stanowiąc przedłużenie linii szyi
Tułów: lekko wydłużony, mocno umięśniony, grzbiet prosty, klatka piersiowa głęboka, żebra dobrze wysklepione
Ogon: gruby i dobrze owłosiony, wysoko osadzony, noszony nad grzbietem lub na boku, zwinięty w 3/4 długości lub podwójnie
Szata: włos okrywowy prosty, sztywny i nieco odstający od tułowia, podszerstek obfity i miękki
Umaszczenie: każde, np. rude, płowe, białe, łaciate i pręgowane, kolory są błyszczące i wyraźne, natomiast znaczenia równomierne, z maską lub strzałką bądź bez; białe psy nie mają maski; kolor podszerstka może różnić się od koloru włosa okrywowego
AKITA AMERICAIN 2SZCZYPTA HISTORII
Udokumentowana historia akity rozpoczyna się w XVII wieku, kiedy zajmujący się hodowlą dużych szpiców możny rycerz popadł w niełaskę cesarza i musiał się schronić na Honsiu, w prowincji Akita. Stworzył on największe, najmocniejsze i najwaleczniejsze, a przez to najbardziej znane w całej Japonii psy. Jednak po stu latach we wstrząsanej wojnami domowymi Japonii rasa stała się rzadkością. Przetrwała dlatego, że doskonale sprawdzała się w walkach psów. Na początku XX w. ten „sport” został zakazany, ale na fali kultywowania starojapońskich tradycji odtworzono rasę, którą w 1931 r. ogłoszono narodową rasą Japonii. Podczas II wojny światowej akity znów były bliskie wyginięcia. Pierwszy japoński wzorzec rasy pochodzi z 1938 r. Premiował osobniki bardzo mocne, masywne, z domieszką krwi molosów. Po wojnie starano się jednak uzyskać psy o cechach szpica. Spora liczba akit trafiła wtedy wraz z żołnierzami na kontynent amerykański, gdzie zyskała popularność. Pierwszy amerykański wzorzec tych psów powstał w 1955 r., a prawdziwy boom na nie nastąpił w latach 70. Popularność zaszkodziła rasie, bo hodowano psy coraz większe, masywniejsze, czyli robiące większe wrażenie na ludziach. Zaczęły się też problemy zdrowotne (dysplazja stawów biodrowych, choroby oczu). W latach 60. akity zaczęły trafiać do Europy; w Polsce pierwszy pies tej rasy został przywieziony do hodowli Skierdy w 1990 r. Do 1999 r. FCI uznawała jedną rasę akita inu, z jednym wzorcem. Na skutek protestu Japończyków niezadowolonych z tego, co zrobili z nią Amerykanie, nastąpił podział na dwie rasy. Psy w typie amerykańskim zyskały miano dużych japońskich psów i przeniesiono je do grupy 2 FCI, czyli do molosów, a delikatniejsze japońskie akity zostały w grupie szpiców (5 FCI). W 2005 r. dużym japońskim psom przywrócono w nazwie miano akita, dodając określenie amerykańska. No i rasa wróciła do grupy szpiców…
AKITA AMERICAIN 3
Jeśli chcesz sie dowiedzieć wiecej o rasie zapraszamy do zakupu numerów archiwalnych miesięcznika „Przyjaciel Pies” 10/09 i 6/12.

Akita amerykańska Reviewed by on . DOWÓD OSOBISTY (na podstawie wzorca) Grupa: 5 FCI (szpice i psy ras pierwotnych), sekcja 5 (szpice azjatyckie i rasy pokrewne) Wrażenie ogólne: harmonijny pies DOWÓD OSOBISTY (na podstawie wzorca) Grupa: 5 FCI (szpice i psy ras pierwotnych), sekcja 5 (szpice azjatyckie i rasy pokrewne) Wrażenie ogólne: harmonijny pies Rating: 0

Zostaw komentarz

Musisz być zalogowany aby zostawić komentarz.

scroll to top